voodoo girl's groovy life

ayıpçı

2012-02-11T18:07:00.000+02:00

the bekar: televizyonda gerizekalı programlar izleyerek kafa boşaltmak şu hayatta en sevdiğim boş zaman aktivitelerinden biri olduğu için denk geldikçe digiturk'un güzide kanalı show plus'ta reality tv kontenjanının en saçma programlardan biri olan the bachelor/bachelorette izlerim. bizdeki gelinim olur musun konseptinin annesiz, türk örf ve adetleriyle bezendirilmemiş orjinal hali; bir grup kadın ya da erkek tek bir kadın ya da erkek için birbiriyle yarışıyor, datelere çıkılıyor ve sonunda bir evlenme teklifi oluyor ya da olmuyor. şimdi bu amerikan toplumu tabii bizim gibi dindar nesillerden oluşmadığından son 3e kalındığında 'overnight date' denen olay oluyor ve bekar kızımız/erkeğimiz 3 adayla da bir gece geçiriyor. sikiş sokuş ortamı yani, evlenmeden önce bir test drive hesabı. işte bu datelerden sonra hanım kızımız ya da delikanlımız adaylardan birini eliyor ya, bu resmen yatakta en kötü olanı açık etmek değil mi? o kadın/erkek programdan sonra bu damgayla nasıl yaşayacak? buna dertlendim durup dururken. ayıp bence.

the tek kız: gece hayatına semi-dönüş yaptıktan sonra akbabalarla ilgili meramımı önceki postlarımdan birinde belirtmiştim. bir başka gözlem konusu da ikili dışarı çıkan kızlardan sadece bir tanesine yazış olmasındaki dram. gecenin başlarında gayet havalı, birbirleriyle muhabbet halinde olan kızlar masasının enerjisine ortamdaki heriflerden biri kızlardan birine yazmak istediğinde sıçılıyor. adam gelip kızla konuşmaya başlıyor, masadaki ikinci kız ise mal mal etrafa bakmaktan başka hiçbir şey yapamıyor. kendisini beğenen olmamasına mı yansın, kız kıza geçirilen gecenin berbat olmasına mı yansın, elini kolunu nereye koyacağını bilememesine mi yansın. bu acıları yaşatmaya hakkınız yok beyler. ya yanınızda öbür kıza asılacak başka bir tampon erkekle masaya yaklaşın, ya da ne bileyim kızı tuvalete giderken falan yakalayın. biraz saygı.

the çakma rockstars: şimdi zamanında ben de ankara rockstar ortamlarında bulunduğum için çok ters de konuşmak istemiyorum ama bu if'tir manhattan'dır bu gibi lokal barlarda gece programı yapan ve kendi şarkılarını değil, cover şarkılar çalan, kişisel olarak belki çok iyi ve kaliteli müzisyenler olsalar da oradaki ana amaçları popüler şarkılarla mekandaki insanları eğlendirmek ve para kazanmak olan gruplar böyle bir takım ışık oyunları, ses efektleri falan gibi şeyleri arkalarına alıp sahnede başıma rolling stones havalarına giriyor ya ben ona fıttırıyorum. o hareketlerin tavırların dans edişin falan nedir arkadaşım bir aynaya bak çapını bil yahu. bunların backstageleri de almost famous groupilerinin yarısı bile olamayacak mini etekli varoş kızlardan geçilmiyor ve böyle yalandan hayatlar yaşanıyor. gençliğinize yazık.

I think it's time to find a new religion

2012-01-29T15:25:00.000+02:00

YETER DEMİRÖREN!

2012-01-27T16:18:00.000+02:00

Çarşı Neden Demirören Söylemine Karşı Değil?

Beşiktaş taraftarı olarak bizler kendimizi Çarşı olarak bilinen o büyük şemsiyenin altında hissederiz. Zira Çarşı pek çok konuda bizim adalet ve vicdanımızla örtüşen bir duruş sergilemiştir. Bunun son örneği Van için gösterilen duyarlılıktı.

Ancak saygınlık zor kazanılan ama çabuk kaybedilen bir haslettir.

Çarşı’nın Pluton’dan Eto’o’ya, nükleer santralden Hasankeyf’e kadar pek çok konuda gösterdiği hassasiyeti kendi “varlık nedeni” ile yani Beşiktaş ile de göstermesini beklemek hakkımızdır.

Eğer sevdalısı olduğunuz kulubün başkanı şike soruşturması sürecinde Fenerbahçe’yi kurtarmayı kendisine görev edinmişse, eğer sevdalısı olduğunuz kulübün başkanı doğruları dile getiren -geçmişten beri dost olduğumuz- Altay kulübünün başkanına “otur, haddini bil” demişse ve en beteri de sevdalısı olduğunuz kulübün başkanı “Fenerbahçemiz” sözcüğünü böylesine keyfiyet içinde kullanabiliyorsa, Çarşı’nın da bir tepki göstermesini beklemek hakkımızdır.

Aksi takdirde “Çarşı’nın neye karşı” olduğunu sorgulamaya başlarız ki o takdirde Çarşı’yı “asi” yapan o A mahsun kalır...

Kusura bakmayın arkadaşlar, geçmişte çokça sorgulanan ve sizleri de çok rahatsız ettiğini bildiğim, “Çarşı–yönetim” iddialarını boşa çıkarmak içir tarihi bir fırsat elinizdedir. Bu fırsatı harcamamanızı tavsiye ederim.

En azından o Denizli maçında dayak yiyen Beşiktaşlılar için isterim.

Benim duruşum ise şudur: Statta iki elimi havaya kaldırır ve çapraz sallarım:

YETER DEMİRÖREN!

Rıdvan Akar

no one's got it all

2012-01-23T20:37:00.000+02:00

bloga bir iki yazı yazınca ayarlarına falan bir bakayım dedim ki ne göreyim; koskoca 2011 senesi boyunca sadece 31 yazı yazmışım. "sevgili bulunca"yla başlayan her türlü klişeye (bkz. kilo almak, arkadaşlarla dışarı daha az çıkmak, internette fazla takılmamak) uymaya başladığımı farkettiğim ilk zamanlar kendime çok fazla çemkirmiş, bir yandan da işlerin yoğunluğunun da bütün bunlara bir etkisi olduğunu söyleyip kendimi rahatlatmaya çalışmış idim ancak pek faydası olmamıştı. derken geçen gün digiturk'te sex and the city 2'ye denk gelip nostalji olsun diye oturdum baştan sona tekrar izledim. her türlü sekslemenin, ikili ilişkilerin kadını carrie bile ikinci filmde evinin kadını olup oturma odasının dekoru ve yatak odasına konul(may)acak televizyondan bahsetmeye başladıysa benim de ikinci uzun ilişkimde evimin kadını ve digiturk filmlerinin anası olmaya hakkım yok mu? eski zamanlarımdaki gibi gerizekalı adamlarla kısa süreli ilişkiler yürütmeye çalışıp beceremeyip 31e bağlamaktansa koca bir yıl 31 tane yazı yazarım daha iyi. dur bakalım bir süre kendimi böyle kandırmaya çalışayım ne olacak.

carrie off (nasıl şaka)

previously on twitter

2012-01-23T20:03:00.000+02:00

nil karaibrahimgil'in eleştirilecek pek çok yönü olabilir ama kabul etmeliyiz ki "eğer sen yoksan kafam olmasın" yeni dönem çakma pop/rock gruplarının yazdığı aşk sözcüklerine bin basar.

adam haklı beyler.

akbaba olmasın

2012-01-23T19:31:00.000+02:00

bu hafta sonu eski çılgın günlerimize geri dönüyormuş gibi yapalım kontenjanından kızkıza dışarı çıktık. çıkışın ilk aşaması aylardır başbaşa görüşülmediği için arkadaşların biriktirdiği flört hikayelerini dinleyip türk dizisi seyreden yaşlı teyze gibi "bir dakika bu hangisiydi şimdi?" şeklinde sorularımla olayları kavramaya çalışmakla geçtikten sonra ikinci aşama olan çok sarhoş olduğumuza göre ayık kafayla çekemediğimiz mekanlara gidelim kısmına geçildi. burada ayık kafayla çekemediğimiz mekan dediğim if oluyor. herzamanki leş kalabalığına leş karlı çamurlu zemin de eklenen if'te dikkatimi çeken şey türk gencinin geldiği avlanma noktası oldu. yanlış anlaşılmasın, bir süredir tek eşliliğe bağladım diye buldumcukluk yapacak, yıllarca ön safları tuttuğum flört ortamlarını "ıyy barda adam tavlamaya çalışıyorlar ne banaal" laflarıyla aşağılayacak değilim. vefakat her şeyin de bir usülü yok muydu bizim zamanımızda? bara gidince beğendiğin adam/kadını önce göz hapsine alıp, göz teması kurulduktan ve karşılıklı bakışmalar bir süre ilerledikten sonra atağa geçilmiyor muydu? şimdi gençler maşallah karşı cins kokusu aldıkları anda saçma sapan bir bahaneyle yanına gidip saçma sapan laflar etmeyi asılmaktan sayıyor. e hal böyle olunca da gecenin sonunda asılınan şey beklenenden farklı oluyor. bardan ekmek yemenin de bir raconu var biz yıllarca boşuna mı ihtisas yaptık biraz araştırmacı öğrenmeci olun benim sinirimi bozmayın.

There is no such thing as American English. There is English, and there are mistakes.

2011-11-24T11:40:00.000+02:00

ermeni köpekler kara pipilere maymun der

2011-11-23T13:21:00.001+02:00

aslında ne zamandır beşiktaşk ve football is groovy etiketlerini kullanarak futbola dair post girmiyordum zira şikedir soruşturmadır yönetim mallıklarıdır maçları bile görev gibi izler hale gelmiştim ama yurdum insanının beni yeni bir çemkirme yazısı yazmaya itmesi çok sürmedi. malum haftasonu beşiktaş-galatasaray maçı vardı ve maçtan çok tribünler konuşuldu. neden? maddeler halinde yazalım (çünkü çok akademiğim):

1. beşiktaş taraftar grubu çarşı, 65. dakikada van'a yardım amaçlı üzerindekileri bir bir çıkartıp sahaya fırlattı. tepki ne oldu? show yapmışız, böyle şeyler gizli kapaklı olurmuş basın çağrılarak olmazmış işimiz gücümüz reklammış vs. çarşı'nın diğer tribün gruplarından farklılığı ve geldiği nokta üzerine yazılabilecek her şey şu yazıda yazılmış olduğundan o konuya girmiyorum. vefakat kendisi bugüne kadar sosyal sorumluluk projeleri üzerine kılını kıpırdatmamış insanlar/taraftar grupları mümkünse bu gibi konularda hassasiyeti açık olan çarşı konusunda yorum yapma hadsizliğine düşmesin. adama "haydi çarşı show yapmış olsun; peki sen ne yaptın?" derler ve kuzuların sessizliğiyle üzerler.

2. gereksiz vakit geçirme çabalarıyla sinir bozan eboue, taraftarın tepkisini çekti ve sahaya maddeler yağdı. burada "yok o da vakit geçirmeseydi, yok sahaya madde atılmasaydı" tipi tartışmalara girmeye niyetim yok. sahada tahrik edici hareketi olan her futbolcu bir şekilde tribünden tepki yer; ve tabii ki bu tepkinin sahaya madde atma şeklinde gösterilmesi yanlıştır. fakat galeyana gelen tribünlerin "fuck you eboue" diye bağırmasını maymun diye anlamak, buradan da beşiktaş taraftarını ırkçılıkla suçlamak düpedüz beyin hücresi eksikliği. araştırmacı gazetecilik yeteneklerimi kullanarak olaydaki saçmalık boyutlarını tek tek sorguluyorum:

- "fuck you" nasıl maymun diye anlaşılır? anlaşılan "monkey" denmiş olması mıdır yoksa maymun sesi çıkarıldığı mı düşünülmüştür? galatasaray'ı fatih terim'in yönettiği göz önünde bulundurulursa ingilizce seviyesinin bu olması hoş mu görülmelidir?

- tepkiyi çeken futbolcunun zenci olması nasıl hemen zenci ırkçılığına bağlanır? bu bağlamda, bir futbolcu tepki gördüğü an ne yaptığından ziyade rengine bakılarak ırkçı suçlamaları yapılması aslında kimi ırkçı yapar? (burada çok felsefik yaklaştım gözlerden kaçmasın).

- türkiye'de bilmediğimiz bir zenci ırkçılığı mı mevcuttur? beşiktaş taraftarları zencilere ırkçılık yapıyorsa pek çok sembol beşiktaş futbolcusunun zenci olması neyle açıklanabilir?

demem o ki insan fanatik olunca "karşı taraf"a neresinden vuracağını şaşırıyor; normaldir. yalnız diyarbakırspor'a pkk tezahüratlarıyla maç yaptırmayanların, beşiktaş'a "ermeni köpekler beşiktaş'ı destekler" diye bağıranların ülkesinde zenci ırkçılığını konuşmak en hafif tabirle olayı götünden anlamak oluyor.

endoskopi for dummies

2011-11-20T16:10:00.000+02:00

adam haklı beyler.

işbu yazıyı yıllarca mide bulantısından neler neler çekmiş ama korkusundan endoskopi yaptıramamış bir insan olarak yeni nesillere örnek olmak, yol göstermek amacıyla yazıyorum. yaş 30a geliyor diye yaptırdığım kan testinde bile midede birtakım sıkıntılar, B12 eksikliği falan çıkınca artık korkunun ecele faydası yok dedim, gittim gastroendskjshfkjsloji bölümüne ama içten içe ulan sırf kan testine bakarak ilaç yazar mı acaba, endoskopi yaptır demese ya falan modundayım. neden; çünkü endoskopi denen şey herkes "5 dakikalık iş, uyuyorsun zaten" falan demesine rağmen benim gözümde bambaşka. ya uyuyamazsam? ya uyur da boruyu mideden çıkartırlarken uyanırsam? ya uyur gözükür ama aslında her şeyi hissedersem (niptuck izleyicileri o korkunç bölümü hatırlayacaklardır)? ama doktor bey kalkıp "artık bakılması lazım, vitamin eksikliği ileride büyük sıkıntılara yol açabilir" deyince kuyruğu sıkıştırıp aldım randevuyu. ondan sonrası hemşire gelir beni bekleme odasından alır, benim elim ayağım boşalır, hemşire damar yolu açar, ben sırf damar yolu açılırken kendimi o kadar kasarım ki daha ilaç verilmemiş olmasına rağmen bayıldığımı sanarım, hemşire beni sedyede tor tor tor endoskopi odasına götürür, diğer hemşire burnumdaki bantı neden taktığımı sorar, ben "yatar pozisyonda nefes alamıyorum da" derim, sonra gözümü tekrar ilk odada açarım şeklinde. gerçekten hiç bir bok hatırlanmıyormuş ki dostlar! allahım nasıl bir mutluluk. ben kendimi çok ayık ve uyanık zannettiğim o endoskopi sonrası 1-2 saat sevgilime "ex atmış gibiyim dans etmeye gidelim" mi dememişim, sedyedeyken üzerim giyinik mi diye örtünün altına baktı diye "burada seks yapacak değiliz" mi dememişim onlara girmiyorum. demem o ki endoskopi yaptırması gereken ama korkan arkadaşlar varsa aranızda; acımıyor ki acımıyor ki!

modern talking

2011-11-16T13:04:00.000+02:00

ilhamımı kadim blogger jelatin'in izmir üzerine yazdığı yazıdan aldığımı belirterek başlayayım. ülkemizde özellikle islamcı bir partinin tek başına iktidar olarak gücünü artırmasından sonra bir "modernlik" safsatası aldı yürüdü malum. modernlik tanımımız da şu: burası o kadar moderndir ki istediğimi giyerim kimse laf etmez. kafadakı sığlığa gel. istediğini giymek en temel hak; ama biz bunu bir şehir ya da bir toplum için artı değer olarak görüyoruz. artık ne kadar sikik durumdaysak oradan hesap edin. bir insanın "en iyi özelliğim dürüst olmam" demesi gibi. ulan o zaten olması gereken şey neyin havasını atıyorsun? demem o ki kalkıp modernlikten bahsedeceksek daha yememiz gereken kırk fırın ekmek, giymemiz gereken kırk parça mini etek var. "mini etek giydiğimde tek laf eden olmuyor" ölçütündeki inanılmaz mantık hatası da zaten o tek laf edilmeyen yerlerde bile göz tecavüzüne uğramak; ama mini etek giyen gerçekten tecavüze uğradığında mini eteğin tahrik edici unsur olarak görüldüğü bir ülkede göz tecavüzünü tacizden sayma lüksümüz yok tabii.

o "modern" denilen izmir'de bayramın birinci günü şortla koşuya çıkan erkek arkadaşıma "bugün bayram, müslüman bir ülkede böyle giyinemezsin" denildi; onu da not düşelim.

ooo beko

2011-11-02T17:36:00.000+02:00

yavaştan planlar yapılmaya başlanmış olsa da ingiltere büyükelçiliğinden "evlilik işlemleriniz için arıyorum" telefonu gelene kadar pek ayıkmadığım evlenme işinde önemli bir adımı bugün hallettik: beyaz eşya alışverişi. kısa süreli ev döşemek çok kolay dostlarım, her şeyin en ucuzu olsun zaten 2 sene sonra satılacak kafası. yine de olmuşken düzgün olsun diye arçelik-beko ikilisine bakalım dedi annem, zaten aynı şirket seç birini. seçtim elbet, ama "bir dünya markası" olduğu için değil; bizim için hala "bir beşiktaş markası" olduğu için. hey gidi.

vitamini kabuğunda

2011-10-13T15:59:00.000+03:00

erkeğin aklı genelde sikinde derler tamam ama, manitamın ingiliz olduğunu duyunca daha adını bile sormadan "sünnetli mi?" demek nedir lan? ne kıymetli malınız varmış anasını satayım her konuşmanın odak noktası. hayır bir de o bilgiye ulaşınca ne olacak, o cevaba göre konuşmanın kalanına nasıl yön verecek, iki türü ayrı ayrı tecrübe etti de akıl mı verecek, ne yapacak belli değil. garipsiniz vesselam.

sünnetli - sünnetsiz fark etmez.

kendinize "forever alone" kafası yapmadan önce bilmeniz gereken üç şey

2011-10-04T18:44:00.000+03:00

bir: 2-3 sene süren ilişkiler yaşadıktan sonra yalnız kalınıp onunla bununla gezilen ama kimseye bağlanılamayan döneme rebound denir; forever alone değil. yani uzun ilişki bitiş acısı çekerken içinizden gelmeyen şeyleri çok yalnız ve cool olmanıza değil, kuyruk acısına bağlarsanız daha gerçekçi olur.

iki: etrafta doğru düzgün adam olmadığından ya da düzgünü size denk gelmediğinden sevgilisiz olmaya abazanlık denir; forever alone değil. yani "yanıyorum, kurudum, duvarlara tırmanıyorum" deyin canımı yeyin ama "hayat tarzım böyle yani forever alone bir insanım" derseniz kalp kırarım.

üç: hayatını sosyal paylaşım sitelerinde ve televizyon izleyerek geçirip evden çıkmamaya asosyallik, ya da iyi tarafıma denk gelirseniz depresyon denir; forever alone değil. yani siz mahallenin delisi kedili teyze olmanın pratiğini yaparken etraftan yalnızlıklar kraliçesi muamelesi beklerseniz daha çok beklersiniz.

durum budur.

kızlar çok rerörerö

2011-09-28T18:54:00.001+03:00

şu hayatta ilişkiler üzerine kelam eden herkesin lafını en azından saygıdan bir kez dinleyeceksek benim demet akalın'dan alıntılayıp yaşlı kafa sallamasıyla tabii tabii tepkisi vereceğim en güzel laf "herkes hak ettiği gibi yaşıyor" olacaktır. ikili ilişkilerde ters giden, damara basan, insanda sinir bırakmayan bir hareketi varsa karşı tarafın, ve ben de o karşı taraftan şikayet eden birini duyarsam aklıma hep "e sen de öyle alıştırmasaydın o zaman" demek gelir; diyemem. yani eskiden böyle yuvarlak masalarda toplanıp afili aşk ve seks hayatlarımızı konuşurken öyleydi en azından. işbu "herkes hak ettiği gibi yaşıyor" denkleminin kadın tarafını koyduğum yer genelde budur, adamın kıskançlığından / sinirliliğinden / seni kısıtlamasından falan şikayet ediyorsan önce dönüp bakacaksın ben ilişki boyunca bunları nasıl tolere ettim.

denklemin erkek tarafıyla muhatabım ise ikili ilişkilerden ziyade "kız genellemeleri" hususunda gerçekleşiyor ve doğal olarak öyle tiplerin ağzına ağzına vurasım geliyor. misal; kızların para yemesi mevzusu. yoktur demiyorum, elbette vardır erkeklerle para için birlikte olan kadınlar, ne bileyim sürekli hesabının ödenmesini isteyen, bu tip maddi etkileri olan hareketlerle erkeklere "lan ben kaz mıyım" hissi yaratan kadınlar. vefakat adama sormazlar mı kaz değilsen neden yolduruyorsun kendini arkadaşım diye. baktın kız paranın peşinde; çek git. hem erkekliğini para harcayarak hissetmeye çalışacaksın, hem de para harcatan kadından şikayet edeceksin. onu hiç yemiyoruz biz.

misal iki; kadınlar evlilik delisi mevzusu. yok demiyorum, bizzat tanıyorum ben de öylesi aman ne yapsak da adamları kafeslesek modundaki kadınları. ama canım kardeşim, pek sevgili karşı cinsim, "ibrahim tatlıses kafaya darbeyi yedi ya evlilik kararını nasıl kolay aldı ehi ehi" seviyesindeki esprilerinizi sosyal mecralarda paylaşmadan önce fındık kadar amını sakındı diye kıymete bindirdiğiniz, namuslu bilip evlenilecek kız kategorisine soktuğunuz kızları bir düşünseniz. o kadar rahatsızlık veriyorsa; evlilik delisi kadınla gezme, bırak, çek git. hem kendi bokunu bile temizlemekten aciz ol, anneciğinin verdiği hizmeti verecek kadın arayışın hiç bitmesin; hem de orada burada kadınlar evlilik delisi. onu da hiç yemiyoruz biz.

şimdi o taşakları yavaşça yere bırak ve hak ettiğin kadınlarla, hak ettiğin gibi yaşamaya devam et.

gücüne mi gitti?

özledim teninin kokusunu özledim

2011-09-28T17:02:00.000+03:00

voodoo girl's groovy life başlığına yakışır "geçen şunlar oldu şunu yaptık buraya gittik böyle de komik şeyler öpt by" tadındaki yazılarımı özledim. arz ederim.

Lazy Football Chairs

2011-09-23T17:57:00.000+03:00

voodoo girl's "bunu yapan insan olamaz" series vol. 17

garagedesing

kadınsın sen uslu kal

2011-09-20T09:24:00.000+03:00

sahalarımızda görmek istediğimiz hareketler.

malum futbol dünyamızın yeni icadı seyircisiz oynanması gereken maçı "kadın taraftar"lara açmak. hürriyet'ten alıntılarsak "Türkiye bugün tarihinde bir ilke imza atacak. Tribünler adeta çiçek açacak ve Fenerbahçe-Manisaspor karşılaşmasını sadece kadın ve çocuk taraftarlar izleyebilecek". bir kere bu herhangi bir sıfatın başına "kadın" getirme işine ne kadar sinir olduğumu "kadın blogger" zamanlarından hatırlarsınız. dolayısıyla "kadınlara ve çocuklara futbolu sevdirme" motiviyle yapıldığı iddia edilen bu iş kadınların futbol taraftarlığı konusunda ilginç alt metinler içeriyor. yani TFF diyor ki "kadın dediğin sütten taraftar". yok ya? sen kadına stadları sevdirmek niyetindeysen önce o stadda kadın görünce salyası akan hanzoları bir temizle, kamerasını futbolcuların sümkürmesinden fırsat buldukça tribünde gördüğü kadınlara zoomlayan lig tv kameramanlarını bir eğit, stadlardaki tuvaletleri kullanılabilir bir hale getir; ondan sonra konuşalım. seyircisiz maça "yea bunlar zaten uslu uslu oturur küfür de etmez alsınlar bebelerini örgülerini otursunlar kenarda" mantığıyla kadınları çağırmakla olmuyor bu işler. gün gelir beşiktaş da seyircisiz oynama cezası alır da dişi kartallar tribünleri doldurursa uygulamalı da gösteririz kadın taraftar nasıl oluyormuş, sıkıntı yok. amına koduğumun yalandan pozitif ayrımcıları sizi.

noumalar memleketi fransa

2011-09-13T18:52:00.000+03:00

üzerinden 1 ay geçmiş olmasına rağmen azimle yazmaya çalışacağım fransa gezi notları postuna hoşgeldiniz.

reyizin reklam yıldızı olmasını kes

fransa'da ilk durağımız paris idi. tepedeki önermeden başlayacak olursak, ırkçı bir söylem değil, basit bir gözlem benimkisi. avrupa'da o kadar yer gezdim (abart) bu kadar çok kara pipiyi bir arada görmedim arkadaş. halısaha maçındaki zenciye sahadaki tüm fenerlilerin "emenike" (those were the days) beşiktaşlıların da "nouma" diye seslenmesindeki düz adam mantığından alıp yürüyor ve fransa'yı noumalar memleketi ilan ediyorum kısaca.

şanzelizenin en kral yerine dükkan açmışız hocam

efendim biz paris sınırları içerisindeyken le marais adı verilen, sanatın ve sanatçının dostu bir bölgede kaldık. aynı zamanda gay bölgesi dediler, doğru olabilir zira herkes güzel herkes yakışıklı herkes bakımlı ve herkes stylish mi olur lan ayıp denen bir şey var. gitmeden önce aldığımız tüyolara dayanarak otel işine hiç girmedik, kiraladık evimizi mis gibi 4 gün yemeğimizi de rahat yedik çamaşırımızı da yıkadık herkese önerimdir. herkes stylish demişken, kasetçalar çantama iltifat aldığımı söylemeden edemeyeceğim düşün modanın başkentindeyiz ve benim çantam sükse yaptı yhaaa demek markafoni fransa'ya ulaşmamış zira her ay satışı var o çantaların biliyorsunuz.

o kadar alterim ki baykuş gördüm mü kaçırmam

paris'te yapın denilen her şeyi yaptık, yapmayın dediğim bir şey yok siz de yapın. yalnız louvre müzesiyle ilgili bir maruzatım var. abicim sen kossskoca müzesin, hadi ben sanat tarihi falan bilmem cahilim anlamıyorum ama kim bilir kaç tane çok değerli ve ünlü eser var içinde; sen kalkıp tuvalet yönü gösterir gibi levhalarla mona lisa reklamı yapıyorsun. orada o kadar memesini açmış kadın varken sırf çatalını göstererek sükse yapmayı başaran lisa bir havalarda, ondan sonra yüzlerce insan girebildikleri en dip noktaya kadar gidip tablonun fotoğrafını çekmeye çalışıyorlar. lan her yerde fotoğrafı var zaten madem gerçeğini görmüşsün iki çıplak gözle baksana. ben şahsen insanları yara yara en öne kadar gidip 5 dakika boyunca bir bok anlamadan mona lisa'yı izledim, oh dünya gözüyle bunu da gördüm dedim, sanata olan saygımı perçinledim geldim.

fransa'nın delisi bu da.

ve son olarak paris'teki inanılmaz mantık hatası: suları kokuyor. hani bulaşık makinesine yanlışlıkla dibinde omlet kalıntıları olan tavayı koyarsınız da tüm bulaşık berbat bir yumurtamsı kokuyla çıkar ya, hah işte o koku adamların suyunun default kokusu. yemin ediyorum nefesimi tutarak yemek yedim o tabakların kokusundan, kokuya karşı hassas olanlar hazırlıklı olsun gitmeden. bir paragrafta 'koku' sözcüğünü 'koku' romanından bile fazla kullanarak rekor kırdığım da gözlerden kaçmasın.

gezi yazısına yediğimin içtiğimin fotosunu koymazsam ölürüm

paris sonrası ailevi sebeplerden şöyle bir güneye indik, markette 5 euroya satılan şarabın bile müptelası olduk, oradan bordeaux'ya geçtik. bence çok şirin (yok neydi yeni trend kelimemiz 'keyifli') bir yer ama 3 günden sonrası bayar ona göre ayar çekin. son olarak da lyon yaptık, ilk gün müthiş müzeler gezdik, ikinci güne alışveriş ve park bahçe keyfi planları yapmışken sabah kalkıp tarihe bir bakarsın lan uçak yarın değil ki bugün, saat 11 uçak 2de, kaçırsak parasını geçtim benim vizemin de son günü, atlarsın taksiye pegasus'un sana lyon diye sattığı bilet başka şehir çıkar 1 saat götünden terleye terleye havaalanı yolu çekersin oldu mu sana yeni evin. böyle de macera dolu hayatlarımız var.

gidek mi la

ellerim buz gibi götüm karpuz gibi

2011-09-09T09:37:00.000+03:00

çılgın yaz maceralarımın almanya ayağını yazıp fransa'ya fırsat kalmadan işe güce gömüldüm ama ona sıra gelene kadar yazın olan başka bir olayı anlatmak istiyorum gönül dostları; 6 KİLO ALDIM. böyle büyük yazdım ki ağzım dolu dolu söylediğim anlaşılsın. tabii bu kiloların tamamı yazın alınmış değil; italya'ya gitmeden önce "skerler yeaa zaten italya'da kesin kilo alırım dönünce dikkat ederim şimdi yiyebilirim" mantığına sahip olduğumdan şubat-mart civarı başlamış olabilirim ayılaşma sürecime. ben ki klişeyi bozmayıp en ağır zamanlarımı öss'ye hazırlanırken 56 kilo olarak geçirmiş insanım, şimdi baskülde aynı kiloyu görmek nasıl koydu anlatamam. bir de dolaptaki otuz pantolondan sadece iki tanesinin içine girebildiğimi farkedince dönüşü olmayan yola o haftadan sonraki ilk pazartesi girdim -ve tabii ki pazar akşamı iskender yedim. şimdi oradan buradan, farklı diyetisyenlerden ve diyet kitaplarından topladığım bilgilerle nesfit - müsli - ızgaratavuk - sebzeçorbası - salata ekseninde yaşamaya başladım. açlık o kadar koymuyor fakar sağımda solumda burger kingler, salçalı ev yemekleri falan olunca o can çekmesi ama yiyememe hissi var ya o fena koyuyor. yine de tutuyorum kendimi, azimliyim başaracağım. bir de "ay sana yakıştı kilo yaa" "ay sen nerene rejim yapıyorsun yaa"cılar olmasa hayat daha güzel olabilir.

kendikocagötlüdiyeherkeskocagötlüolsunisteyenkızlarbisusunartık.com

kötü bira yoktur almanya olmayan ülkeler vardır

2011-08-21T18:08:00.001+03:00

bu yazki "tatilimizde küçük bir sahil kasabasına gitmek yerine avrupa'yı gezelim ki tatilimiz çalışmaktan daha yorucu olsun" şenlikleri kapsamındaki ilk durağımız berlin'di. gidip görmüş olanların anlata anlata bitiremediği berlin benim de hoşuma gitti, kafama yattı.

berlin in berlin (bu kadar da yaratıcıyım)

arılaar.. arılaaar (coşkun sabah-anılar melodisiyle): berlin'de elinizi attığınız yerden türk çıktığını, istatistiksel olarak da berlin'in avrupa'nın en büyük türk şehri olduğunu hepimiz biliyoruz. peki ya arılar? anasını satayım önüm arkam sağım solum arı çiftliği, daha 5. dakikada hayatımın ikinci arı sokuşuna maruz kaldım ve hayattan soğudum. üstelik sokunca ölen cinsten arı da değildi gayet hayatına kaldığı yerden devam etti piç. buradan gezi yazısına bağlamak gerekirse berlin'e giderken yanınızda arı sokmasına karşı krem bulundurun (böyle de gereksiz ve ayrıntılı püf noktası veririm).

müze müze almanya: berlin müze severler için cennet. meşhur müzeler adası -ki türk taksicinin "bizden çaldıklarını sergiliyorlar" diye tanımladığı bergama müzesini de içeriyor- dışında güzel bir modern sanat müzesi keşfettik (tabii ki bir istanbul modern değil), maalesef checkpoint charlie'ye gidemedik ama DDR müzesini kaçırmadık. tabii biz biraz daha "ve hitler işte buradan halka seslendi" tadında tarihi yerler görmek istiyorduk ama olmadı, bir tek yahudiler için yapılmış olan anıt vardı ve onun da kapalı olduğu güne denk geldiğimiz için sanki onca insan öldüğü için değil üzerinde çocuklar zıplasın millet facebook fotoğrafları çektirsin diye yapılmış gibi bir hali vardı insanlar öyle gamsızdı sinirim bozuldu içimden "kahrolsun naziler!!1" dedim kinlendim. berlin duvarı sergisi de kaçırılmaması gereken sergilerden bir diğeri, yukarıdaki fotoğraf duvardan alıntı misal. gidilmeli görülmeli.

currywurst. mis.

yeme-içme: içkiyle ilgili özetim başlıkta saklı, gördüğünüz her birayı gözü kapalı içebilirsiniz adamlar yapmış. yukarıda resmettiğim 'currywurst mit pommes', bildiğin sosis patates ama doymadım doyamadım yemelere onu ben. yaz boyu kendimi yemelere verip kilo alma sürecimi 6 kiloyla sonlandırdığım için bu konuyu hızlı geçiyorum yeme-içme on numara takılın yani.

almanyalı sen türksün: türk -daha doğrusu genel olarak göçmen- mahallesi kreuzberg yıkılıyor. müthiş punk bir atmosfer, süper barlar, hint lokantaları, müzik mağazaları. gündüz türklüğünü pek hissettirmiyor ama akşam net anlıyorsunuz, berlin'e giderseniz bir akşamınızı ayırın derim. ayrıca ben şanslı bir piç olduğum için birol ünel'i gördüm uslu olursanız belki siz de görebilirsiniz.

lambaya püf de: yukarıdakilere ek olarak tavsiyelerim 1. kasvetiyle insanı büyüleyen (breh de breh) berlin'e minimum üç gün ayırmanız, 2. mümkün mertebe yürüyerek şehri gezmeniz ve 3. spree nehri turuna katılmanız. bir de 21. yüzyılda yaşadığımızdan internetin mucizelerinden yararlanıp hava durumunu kontrol ederek valiz hazırlamanız zira benim akılsız başımın cezasını önce donan götüm sonra havaya uygun kıyafet alabilmek için boşalan cüzdanım çekti, aman diyeyim.

hayat size güzel amk.

James McAvoy

2011-06-20T15:07:00.000+03:00

voodoo girl's "drop-dead gorgeous" series vol. 34

January Jones

2011-06-20T15:05:00.000+03:00

voodoo girl's "women I would definitely do" series vol. 24

42cm of unhappiness

2011-06-16T11:34:00.000+03:00

La Liga'yı 16. sırada bitirip küme düşmekten zor kurtulan getafe, müthiş bir reklam yapmış. videonun youtube çevirisini de kopyalıyorum, yanlışlık varsa ispanyolca bilen arkadaşlar uyarsınlar düzeltelim.

Guy: I tried my best in the match yesterday. I shouted, I cried, I laughed. I emptied my guts.
I think I don't have feelings anymore.

Koala: Without feelings? Listen to this.

Song: I'm blind, I'm tiny and I run slow.
I always wanted to love and be loved.
But my wife keeps me in bed with her plush toys while she loves somebody else.

Koala is my name and miserable my surname.
Because of being hairy I bleed when I shave.
When I jump my rotula dislocates without reason.

When I love deeply my heart shatters.
I like masked superheros. I guess I'm a damn midget full of complexes.
If all this wasn't enough, I got another big problem.
When I'm happy I look like a fucking idiot.

Girl chorus: Poor animal with 42 centimeters of unhappiness.

Koala: Were you moved?
Guy: No.
Claim: GETAFE. Empty of feelings. Until next season.

şerefsizim benim aklıma gelmişti

2011-06-16T11:03:00.000+03:00

sıçtığımı bloga yazdığım zamanlarda, daha net olarak mart 2009'da blogdan google'a şöyle seslenmişim:

dear google: verdiği her türlü hizmetin hastasıyım bayılıyorum evet. ancak şöyle bir teknoloji geliştirmesini istiyorum google'ın. hani sözcükler yazarak görsel arayabiliyoruz ya. görselleri upload ederek de arama yapabilmeliyiz. misal ben çok sevdiğim resimleri kaydediyorum bilgisayara aylar sonra kullanmak istiyorum ama nerde bulmuştum hatırlamıyorum o yüzden kaynak veremiyorum ayıp oluyor. hop upload etsem google bana söylese bak şu sitede o resim diye. müthiş olmaz mı?

ve sonunda!

sçs google. öpt by.

"haydi bir daha, bir daha bir daha"nın porno çağrışımı yaptığı tek insan olamam

2011-06-15T10:35:00.000+03:00

meme: jinekologlarla ilgili fiks bir muhabbet vardır hani, biyolojik yaş ve zeka yaşıyla doğru orantılı olarak "ooo sen de iyisin her gün karılar önünde açıyor"dan başlayıp "abi zor olmuyor mu normal zamanda kadınlarla birlikte olmak mesleki deformasyon hesabı" şeklinde ilerleyen. işte bu soru jinekologlara değil meme doktorlarına sorulmalı bence. meme doktorunun afili ismini bilmediğimden teororagrafi uzmanı falan yazamadım meme doktoru olan varsa kusura bakmasın. demem o ki vajina dediğimiz şey (google searchler çılgın atsın) zaten bence iğrenç bir şey -estetik olarak yani- ve görünce tahrik ediyor olması bile saçma. halbuki meme öyle mi. o yüzden üzülüyorum meme doktorlarına eğer mesleki deformasyona uğrayıp memelere eskisi gibi bakamıyorlarsa. kesin götçü oluyordur meme doktorlarının çoğu ben size söyleyeyim.

X: kadim dostum a_janedoe 'nun zoruyla X-men first class'a gittik geçen hafta. ben böyle çizgiromandır süperkahramandır o taraklarda çok bezi olan bir insan değilim. myspace profilimin "heroes" kısmına spiderman yazmışlığım vardır kirsten dunst'tan ötürü, daha da fazlasını bilmem. neyse gittik filme, allahım nasıl beğendim belli değil. 3 günde serinin geri kalan filmlerini de izledim. ve işte popüler olan bir şeyi izlemediğin için sosyal ortamda konuşmalara katılamama hastalığının tersi olan popüler bir şeyi herkesten sonra izlediğin için heyecanını kimseyle paylaşamama hastalığına yakalandım. çok zor durumdayım.

çin: uzak doğulularla ilgili "onlar da bizi hep birbirimize benzetiyormuş ya la" geyiğini konuşuyorduk geçen gün manitamla. tabii kendisi ingiliz aristokrasisiyle yetişmiş ve bizzat çin'de yaşamış bir insan olarak benim sığ "ama abi yea biz birbirimize benzemiyoruz onlar gerçekten benziyorlar yeaa" çıkışlarıma "bu söylediğini tamamen ters çevirerek, onlar açısından düşün şimdi" şeklinde karşılıklar veriyordu ki ben o meşhur uzak doğulu insan tarif ederken yaptığımız gözleri çekikleştirme hareketini yaptım. şimdi merakım şu: acaba o esnada çin'de iki insan bizimle ilgili konuşuyor olsa, çinlilerden biri gözlerini yanlardan ittirerek "var ya oğlum beyazlar hani böyle" falan diyor mudur? bir gün böyle bir şeye şahit olursam "çinlilerin hepsi aynı anda zıplasa dünyada deprem olur"daki çinlilerin hepsinin aynı anda zıplamasını hayal edişimden sonra en çok güleceğim şey bu olur.

Incredibly Creative High Heels

2011-05-26T16:10:00.000+03:00

voodoo girl's "bunu yapan insan olamaz" series vol. 16

dahası burada.com

kadınım evliyim doğurganım amin.

2011-05-25T19:21:00.001+03:00

isyanım var ulan!!1bir

şimdi tam olarak ne kadar zaman önce olduğunu hatırlayamadığım bir seyahatim esnasında (o kadar iş kadınıyım ki her gün seyahate çıkarım vs. o kadar yaşlandım ki her boku unutuyorum) pegasus'un dandik dergisindeki metinlerin türkçeleriyle ingilizce çevirilerini karşılaştırıp eğlenirken suretini görmeye tahammül edemediğim ünlü insan gülben ergen'le yapılan bir röportajla karşılaşmıştım. hanımefendinin söyleşiden alınıp manşete çıkartılan büyük lafı "anne olduktan sonra kadın oldum" minvalinde bir anne-oğul-kutsal ruh göndermesiydi. o günden beri buna çemkireceğim unutuyorum, gün bugündür. anne olmayı çok istemeyi, annelik hakkını söke söke almayı, anneliğin ne kadar kutsal bir duygu olduğunu falan anlarım fakat anneliği kadınlığın ön koşulu gibi sunduğunda benim cinlerimi cıvılatıyorsun be kadın. işte biyolojik olarak genlerimize işlenmiş annelik görevinin sosyal hayatın baskısıyla nasıl kanımıza işlediğinin en büyük kanıtıdır bu. kadınsan ve toplum gözünde belli bir statün olsun istiyorsan, hayatta yaptığın diğer bütün şeylerden bağımsız olarak; 1. evleneceksin 2. çocuk doğuracaksın. bireysel iradeden çok toplumsal görevleri benimsediğimizde ortaya çıkan şeyin özeti -eminim sosyal bilimcilerin çok daha akademik ve sosyolojik terimlerle açıklayabileceği bir olgudur ama bana göre- içime girene de içimden çıkana da toplum değerlerinin karar veriyor olmasıdır ki 6 dünya kupası gördüm böyle saçmalık görmedim arkadaş. yazıyı futbol göndermesiyle bitirerek toplumun bana çizdiği kadın rolüne tekrar karşı çıktım, böyle de asiyim.

aşk her şeyi affeder mi?

2011-04-24T12:53:00.000+03:00

tarih konusunda unutkan bir millet olduğumuz, gerek götümüze bir kez girenin bir daha girmekte zorlanmamasından, gerekse siyasi olaylarda takındığımız tutumdan açıkça ortada. benim işbu yazıda dikkat çekmek istediğim unutkanlık türü ise seks yazan bayan blog yazarı olduğum için elbette ilişkiler üzerine. anlayamadığım şöyle bir olay var: sarsıcı bir ayrılık döneminden sonra demet akalın'a bağlayıp kafiyeli beddualarla günlerini geçiren hanım kızlarımız yeni bir aşk bulup mutluluğa yelken açınca birden pamuk gibi kalplerinden iyi niyet dileklerini iletmeye başlıyorlar eski sevgililerine. bir kabullenmişlik, bir huzur bulmuşluk, bir hakkını helal edip mutluluğuna duacı olma halleri. manyak mısınız lan? zamanında göte giren şemsiyeyi rahatlıkla açtınız da kapatması için ille başka bir adam mı girecek hayatınıza? bu "o kadar mutluyum ki artık hiç bir şey sinirimi bozamaz" halleri takdir edersiniz ki benim gibi bir insana ters geliyor. biz ki türkçe canlı müzik gecelerinde şarkı manipülasyonlarının doruğunda "bir tek dileğim var beter ol beter" diye böğürmüş insanlarız, bize yakışan "beddua forever" akımının takipçisi olmaktır. akıl sağlığı durumumun bir özetini okudunuz, sevgiler.

ormana odunla gittim yüzükle döndüm

2011-04-18T09:04:00.000+03:00

macera dolu italya

geçtiğimiz hafta okulumuzun spring break tabir ettiği bir haftalık tatilde ingiliz manitamla italya'ya gittim. yıllarca herif peşinde koşmak için gitmek istediğim bir yere manita yaptıktan sonra gidiyor olmam biraz ironik ve "ormana odunla gidilmez" diyen atalarımızın sözüne karşı gelmek gibi oldu ama çok da iyi oldu güzel oldu.

padova'nın özeti

ilk durak manitamın ablasının yaşadığı padova idi. hayat parklar bahçeler ve bisikletlerden oluştuğu için ben biraz garipsedim zira şu hayatta nesinin eğlenceli olduğunu anlamadığım iki aktiviteden biri bisiklet sürmektir (ikincisi balık tutmak). bu insanlar ulaşım aracı olarak bisiklet kullanan, pazarları çoluk çocuk parklarda takılan, hafta sonları bisiklet maratonuna falan katılan insanlar olunca ben harikalar diyarı misali takıldım; hayatta büyük şehirden başka yerde yaşayamam derken oralarda "lan böyle de olur aslında" kafasına girdim ama oksijen çarpmış da olabilir.

italya'da bülent ersoy'un ikizini bulmama kaç puan?

ikinci durağımız haliyle roma oldu. roma'da en çok hoşuma giden şey hemen hemen tüm avrupalılarda bulunan meydan kültürü. zaten ortam müsait, iki adımda bir meydan var ama adamlarda bizde kesinlikle olmayan bir meydanlarda takılmak, içmek, eğlenmek anlayışı var ki en ünlü meydanı yılbaşı tacizleriyle ünlü bir ülkeden olduğum için bana o ortamlar cennet gibi geldi. bizde olsa zaten polis damlar iki dakika sonra "gençler noluyor burada" diye. onun dışında yapılması gereken tüm turistik aktiviteleri yaptık, gidilmesi gereken yerlere gittik; tek sıkıntı turist kalabalığı. gittiğimiz her yer karınca yuvası gibi bağır çağır turist gruplarıyla dolu olunca bana gına geldi. yakında roma'ya gitmeyi planlayan arkadaşlara tavsiyem, bütün o yerlere gidilecek tabii italya'ya kadar gidip de görmemek olmaz diye ama en azından akşamları turistsiz yerlerde geçirmeye çalışmak akıl sağlığınız açısından faydalı olacaktır. özellikle yemek için lokal, küçük restoranlar ideal zaten kötü yemek diye bir şey yok şehirde.

efeler çıktı meydane ama ben çok yorgundum

onun dışındaki mevzuları özet olarak geçmek gerekirse alışveriş meselesi biraz sıkıntılı oldu çünkü indirim dönemi olmadığı için her şey gayet pahalıydı ve ben tam bir türk olarak her gördüğüm şeye "bu ne ki bundan türkiye'de de bulurum" "bunlar türkiye'de daha ucuz" şeklinde tepkiler vererek gezdiğimden sadece türkiye'ye dönünce pis fakirlere hava atmaya yarayan "i love roma" tarzı sweatshirtler falan aldım. günde 3 öğün dondurma yedim, italya'nın yemekleri hep söylenir tamam allah için güzel falan ama dondurma olayı bambaşka. ben oralarda bile "bi kebap olsa da yesek yea" moduna girecek kadar türk damak tadına bağlı bir insanım ama dondurma deyince gerçekten öylesini hiç yemedim. zaten çektiğimiz (pardon, lego kameramla çektiğimiz ehe ehe) fotoğrafların yarısında ben ayı gibi dondurma yemekle meşgulüm.son olarak şu meşhur yakışıklı italyan erkekleri mevzusuna değinelim; ben zamanında şahsen tecrübe etmiş biri olarak asla toz kondurmam italyan erkeklerine ancak üzülerek söylüyorum sokaklarda yakışıklı italyan erkeklerinden çok taş italyan kızları geziyordu; tabii ingiliz manitam bir ayar çekti de ilişkimizi korumak için bunları bir yerlere toplattıysa bilemem.

vatikan müzesi'nde beşiktaşımoley!

ingiliz manitam demişken son bir havadis daha vereyim efendim kendisi roma'da bir köprü üzerinde bana evlenme teklif etti. artık ben de gavurların "engaged" tabir ettiği bir insan oldum ama hemen çeyrek altınları hazırlamanıza gerek yok zira tamamen sembolik bir olay oturup da düğün planı falan yapmışlığımız yok. yaklaşık 5 senedir hayatımda olan her boku yazdığım için bunu da yazmasam olmazdı ondan söylüyorum tamam utandım şimdi gidiyorum evet öpt by.

ehe.

o kız olmak

2011-04-04T15:58:00.000+03:00

başlığa bakınca birtakım entrikalar, efendim osmanlı saraylarında görülebilecek aşk ilişkileri falan konulu bir hikaye anlatıp kendimi tam ortaya konumlandıracağım gibi gözüküyor ama aslında oldukça cansıkıcı bir mevzudan bahsedeceğim. ben bildiğiniz "o kız" oldum sevgili gönül dostları. meşguliyetinden, sevgilisinden başka hiçbir boka zaman ayıramayan, dışarı çıktığında sıkılıp eve erken dönmek isteyen, en büyük eğlence hayali evde pijamalarıyla televizyon izlemek olan o gudubet kızım artık ben.

özellikle karşı cinse olan ilgiden duvarlara tırmanma fizyolojisine ve gelişmemiş bir beyne sahip olduğumuz lise yıllarında sevgili bulan kızın birden arkadaş ortamından çekilmesi, bir fidanın güller açan dallarıymışcasına sevgilisinden ayrı hareket etmemesi gibi bir durum olurdu. ben allaha şükür hem ortamda arkadaşlık bağlarımız güçlü olduğundan hem de o yıllarda memesi küçük ve çirkin bir kız olarak erkeklerin ilgisini çekemediğimden öyle bir sorun yaşamadım. şimdi de manita yaptım diye aman 7/24 onunla olayım kim sikler arkadaşları gibi bir durum yok ama ağzına sıçtığımın iş hayatı öyle bir ebemi sikiyor ki okul sonrası bir şey yapmaya ne vaktim ne enerjim var. hal böyle olunca manitasıyla evinde çekilmiş, sevgili bulunca kendini ona adamış kız durumuna düştüm mü? bir yandan ben gerçeği biliyorum diyorum, ne bileyim dışarıdayken sıkılınca "nedir yani çok normal asıl sıkılmışken sıkılmamış gibi rol yapmaya çalışıp kendine/etraftakilere bir şeyi kanıtlama çabası daha saçma tamam mı hıh" falan diyorum kendi kendime ama kanıma dokunuyor be atam. galiba resmen "o kız" oldum. on another note, bugün 28 oldum.

eski günlerdeki gibi yüzümü göstermediğim fotoğraf koyayım da neşemizi bulalım.

bir başkadır benim memleketim

2011-03-02T12:23:00.000+02:00

ingiliz manita yapmamla aynı dönem içerisinde cambridge onaylı bir öğretmenlik sertifikası programına da başlayınca benim bir götüm kalktı. lan dedim acaba gerçekten avrupa'da yaşama hayallerimi gerçekleştirebilir miyim? yurtdışında ingilizce öğretmenliği işi bulabilir miyim? böyle böyle lise kafasına iyice eriştikten sonra başladık planlara, bu master ve sertifika olayları bittikten sonra (ki yaklaşık 3 sene sonraya tekabül ediyor) her sene bir avrupa ülkesine gideriz, hatta almanya'dan başlayalım tam ortada gezer durur sonraki ülkelere karar veririz falan böyle çocuklar gibi şeniz. ben tabii iş ciddiye binince ankaram ankaram güzel ankaram diye ağlayacağımı bildiğim için içten içe temkinliyim. bizim okulda da böyle yabancı hocaların türk hocalarla halvet halinde olmasını pek seviyorlar yabancı hocayı kapakladık mantığıyla. dün de bir muhabbet esnasında benimkiyle ilgili birtakım pozisyon planları olduğuna dair ipuçlarına ulaştım, bir an dedim ki ulan aslında buna şöyle güzel bir pozisyon verseler ben de bu donanımla zaten daha da iyi maaş almaya başlarım, kalsak ankaramda bütün o avrupa ülkelerine de tatillerde gitsek. hem türk yemeklerini de çok özlerim ben yurtdışında, canım ülkem ne gerek var gitmeye. ikna edeyim de şu herifi biz burada kalalım falan derken çat, bugün blogger'ın engellendiği haberini aldım. iki dakika sevmeye gelmiyor, ille siktir olup gideceğiz yani. zaten hürriyet gazetesi seviyesinde bir ironiyle başlık atmışım, öyle bir ruh hali, bana yollar gözüksün en hayırlısı budur.

dekoltemi giydim tecavüzcümü bekliyorum

2011-02-16T20:37:00.002+02:00

günün olayı malum, selçuk üniversitesi ilahiyat bölüm başkanı badem bıyık orhan çeker dekolte giyen kadının tecavüzü hak ettiğini söyledi. düşünce sistemindeki sapkınlığa değinmeyi hiç düşünmüyorum zira kendisi büyük ihtimalle istese de fiziksel olarak tahrik olmayı başaramayan ve dekolte giyen kadının ona bu yetersizliğini hatırlatmasından muzdarip bir şahıs. ya da bir arkadaşımın daha önce çok güzel ifade ettiği gibi "hayatının bir bölümünde din ile fazla haşır neşir olmuş insanlar, 'kadın', 'ahlak' gibi konuların illa ki bir noktasında hata veriyorlar". profesör titri olan bir adamın televizyonlarda bir suçu meşrulaştırmaya, kurbanı suçlu çıkartmaya çalışan açıklamalar yaptığı gerçeğinden sıyrılırsak, olayın özü bir kadına nasıl yaşaması gerektiğini dikte etmeye çalışmaktır ve bu ne yazık ki hayatımızın bir parçasıdır. işte bu noktada benim meramım bu şeref yoksunundan ziyade bu tip kısıtlamalara boyun eğen kadınlarla alakalı. erkek arkadaşının "mini etek giyme" demesini "ne tatlıaa beni koruyor" olarak algılayan kadınların şimdi çıkıp da "dekolte giydiysen tecavüzü hak etmişsindir" diyen adama tükürükler saçması hiç tutarlı değil. bu adamları, bu toplumu bu hale bizim annelerimiz getirdiyse yeni nesil de devamını çok güzel sağladı. erkeğin yaptığı her hatayı genlerine ve doğasına bağlayan, ikili ilişkilerde erkeğin doğal üstünlüğünü kabul eden, erkeğin kadından az kazanmasını hatta daha kısa boylu olmasını bile yadırgayan kadınlar değil mi? kendi öğrencilerimden biliyorum, daha 18 yaşında "erkek dediğin çalıştırmayacak tabii hocam" diyen kız var. bu pasif kadın rolünü bu çocuklara kim öğretiyor? televizyonda evlenme programında evleneceği insanın kendi şehrine gelmesini isteyen kadını garipseyen, "uygun olursa ben eşimin şehrine taşınırım" diyen adama 'hanımköylü' yakıştırması yapan, "erkek işini bırakmaz, evlenilecekse kadın düzenini bozar gider başka yerde düzen kurar normali budur" diyen de bir kadın değil mi? ortada bir tahrik-tecavüz olduğu doğru; en ufak ikili ilişkilerde bile yönetilmeyi, hayatına karışılmasını normal karşılayan kadınlar türedikçe türedi ve toplumda erkeği tepesine çıkartmayı başardı. hareket eden her deliğe siki kalkan karaktersiz erkeklerin toplumdaki varlığı da bizim hayatımıza edilen tecavüz işte.

sıçıyorum sıçıyorum götüm temiz kalıyor

2011-02-08T16:35:00.000+02:00

sırf sıçtıktan sonra götünü yıkıyor diye kendini dünyanın en temiz milleti ilan etme kafasının hastasıyım. toplu taşıma araçları ter kokusundan, sokakları pislikten geçilmeyen biz değiliz çünkü. haftada bir yıkanma alışkanlığına sahip olup her gün duş alan yabancıları sırf götlerini yıkamadı diye pislikle nitelendirmek gerçekten büyük özgüven. en sevdiğim insan tipleri 1. avrupa'ya gitmiş gezmiş gelmiş "abiee yane medeniyet falan ama taharet musluğu yok yeaa"cılar 2. avrupa'da yaşayıp türkiye özlemini dile getirirken mutlaka taharet musluğundan da bahsedenler. böyle bir bokmerkezcilik. türküz, doğruyuz, götümüzü yıkıyoruz, oley!

git ona git benden selam söyle aramasın artık hiç beni öyle

2011-02-07T11:16:00.002+02:00

1. yeşilçamda pornoya bulaşanlar: normalde "çatır çatır sikişenler" falan gibi aramalar olunca bu ahlak timsali, porno'yu tü kaka ilan eden arkadaş nasıl da parlıyor arada.

2. seks istiyorum.gov: her şeyi devletten beklemesenize arkadaşım. ayrıca bizim kültürümüzde sevişme diye bir şey yok anlayamadınız daha.

3. pıtı ile pipi yanyana sikişme: yeni nesilden çok uzak kaldım biz kuku derdik pıtı mı oldu şimdi.

4. pique burnunu karıştırıyor: ya arkadaş ne kıskanç adamlarsınız birini beğenmeyelim hemen yok o gay yok sıçmığı kötü kokar. karıştırsın yiğidim benim gelsin benimkini de karıştırsın.

5. kızın götten yedigini anlayabilirmiyiz: valla bizim zamanımızda allah günah yazmasın böyle parantez bacaklı götü yere yakın kızlara götten yemiş denirdi. bilimsel gerçekliği var mı bilemem.

6. kızlarda am ve götten başka delik varmı için 1 - 10 sonuç. (0,21 saniye): adam aratmış, hızını alamamış arattıktan sonra çıkan yazıyı kopyalayıp bir daha aratmış. beyne kan gitmediği için belden yukarıyı düşünmeyi akıl edememiş ama.

7. hakiki hayvanların sikişleri: kolpacı sincap, sürüngen hayvan falan istemiyorum gönder aslanı gönder kaplanı diyor.

8. esmer tenli pornosu: bence politically correct olmaya çalışan bir arkadaşın zenci pornosu arayışı bu.

9. emre aydın'a göre havalı kızlar nasıldır?: caps vereyim şöyle.

10. dıkşın porn: her türlü porno araması gördüm de western porn merakını ilk kez görüyorum.

telden önce telden sonra

2011-02-07T09:43:00.000+02:00

yaklaşık iki sene önce mini mini süt dişlerimin hala ağzımda olması ve buna mükabil köpek dişlerimin gömül gömül gömülmesi sonucu "daha gençsin, güzelsin, köpek dişleri mühim dişler" gibi diş hekimi telkinleriyle tel taktırmış, hayatımın merkezi blogumdan da bu hususu duyurmuş idim. bu sıralar bloguma yazacak vakit bulamasam da, tarihe bir not düşülmesi açısından tellerimin çıktığını da yazmayı kendime borç bildim. gelişmeyi twitter'da duyurduğumda bazı ahlaktan nasibini almamış yüzeysel arkadaşlar hemen "ooh sevgilin de sevinmiştir", "ooh gelsin oral seksler" konulu yorumlar yaptılar. hepsini kınıyorum vefakat bilmemek değil öğrenmemek ayıp olduğu için eğitim neferi kimliğimle konuyla ilgili gerekli açıklamaları yapıyorum:

1. tel takmak öpüşmeye veya oral sekse mani olan bir olay değil gençler. hani aslında her gün başkasıyla öpüşecek potansiyeliniz olmasına rağmen allah muhafaza öpüşemem diye çarpık dişli geziyorsanız; yapmayın.

2. ben iki sene dedim diye gözünüz korkmasın, benim gömülü dişlerimi çıkartmak için damak yarmalı içten tel takmalı operasyonlar yapıldığı ve yaşım da eşşek kadar olduğu için o kadar sürdü, normal şartlarda daha az sürüyor.

3. voodoo girl'ün diş teli diyeti diye kitap çıkartsam yeridir zira ilk iki hafta ağrıdan, sonrasında da sürekli fırçalama eziyeti yüzünden pek bir şey yiyemiyor insan.

sonuç olarak artık dişleri düzgün, ısırarak istediğini yiyebilen bir insanım ve annemin deyimiyle bir de burnumu yaptırsam tam olacak.

aman kimseler duymasın

2011-01-24T11:14:00.001+02:00

"geçen bi rusa gittim panpa.."

geçen gün "ilişkimizde o kadar huzurlu ve sofistike bir dönemdeyiz ki d&r'da kahvelerimizi alır hiç konuşmadan kitap okuruz" kontenjanından tunalı d&r içindeki gloria jeans'teydik. ben tabii ki hiç sofistike değildim ve kitap yerine telefonumdan twitter timeline'ını okumayı tercih ettim fakat ingiliz centilmeni manitam turkish daily news almış türkiye'nin içinde bulunduğu durumu çözmeye çalışıyordu. derken o haber çıktı karşımıza, türkiye'nin "the tudors"ı olarak lanse edilen muhteşem yüzyıl'ın kitlelerde yarattığı tepkiyi anlatan. baktım fındık kadar am uğruna tüm kiliseyi karşısına alan hardcore henry memleketinden gelme sevgilim meraklı gözlerle haberi okuyor, dedim sen gel durumlar şöyle. bizde öyle bir ahlak anlayışı var ki kapalı kapılar ardında yapılan şeyler mübahtır. vefakat ne zaman bunlar dillendirilir ve "elalem ne der" noktasına geliriz, işte o zaman herkes ahlak temsalidir. ben şahsen osmanlı tarihi ve osmanlı'nın gerçekleri konusunda ahkam kesecek kadar tarih bilgisine sahip bir insan değilim, damarlarımdaki kandan dolayı "osmanlı'nın torunuyum tehey" gibisinden bir gurur da hiçbir zaman yaşamadım. yalnız sarayda "harem" diye bir yer olduğu, padişahın oradaki kız/oğlanlarla birlikte olduğu, resmi bir eş durumunun asla olmadığı ancak erkek evlat doğuran cariyenin haseki konumuna geçtiği, bu esnada padişahın beğendiği cariyelerle halvetinin devam ettiği, erkek çocuğu padişah olmayı başaran hasekinin de valide sultan mertebesine yükseldiği mevzunun özeti sanıyorum. haremin varlığını, padişahın beline kuvvet ona buna çaktığını herkes bilirken bunun diziye dökülmesi sonucunda çıkan "haremin mahremiyeti" itirazları tam da türk milletinin doğasına yakışır bir tepki. ayıp olan saraydaki harem düzeni değil, bunun televizyonda gösterilmesi. işte ben de böyle ahlak anlayışını sikerim arkadaşım. gizliden sikiyorum ama, kimse duymayacak rahat olun.

voodoo girl in love

2011-01-03T20:34:00.000+02:00

yıllardır buradan kadın-erkek ilişkilerini sorgulamış, yaşadığı ve yaşattığı münasebetlerden çıkarsamalar yapıp aşk inancının zayıflığından dem vuran bir insanken şimdi kalkıp kolpalık yapmak istemem ama ben aşık oldum dostlar. en son ilişkimden sonra başımdan geçen saçmalıklara ve türlü ruhsal problemler yaşayıp onları benim de yüzüme gözüme bulaştırmaya çalışan erkeklere inat, çocukluğumda yaptığım "erkek arkadaşım nasıl olmalı" listelerindeki en saçma maddelere bile uyan, en ingiliz centilmeninden bir manita yaptım. sessizliğimin sebebi budur. uzun zamandır ilk kez bir şeyler sorgulamadığım, huzur bulduğum, hayatımdaki bir erkeğin hareketlerini çözmeye çalışmak yerine onunla ilgili keşfettiğim her ayrıntıdan mutlu olduğum, fark edilmenin, takdir edilmenin, değer görmenin keyfine vardığım bir dönem yaşıyor ve çılgın atıyorum. 27 yaşıma geldim, aşk mektupları alıyor, lisede aynı şehirde üniversite tercihi yapmaya çalışan ergenler gibi ortak gelecek planları içinde buluyorum kendimi. herif ajan falan çıkmazsa ben yırttım, bundan sonra blog çemkirmelerimi de başkalarının ilişkileri üzerinden yürüteceğim. saygılar.

yeniyılyeniyılyeniyılyeniyıl

2010-12-30T11:43:00.000+02:00

herkese kutlu olsun!

ulusa sesleniş: "bitiş" çağrışımı olduğundan hayatımdaki yeni gelişmeleri 2010'un son postu olarak değil de 2011'in ilk postu olarak yazmak istiyorum (totem hayatımızın neresinde). geliyorum, az kaldı.

dördünç

2010-12-17T11:07:00.001+02:00

iş, güç, aşk derken günlerden 17 aralık olmuş ve ben 2006'nın 10 aralığında yazmaya başladığım blogumun 4. yaşını kutlamayı unutmuşum. vay bana vaylar bana. bloga uzun zamandır yazamıyor olmamın bir sebebi yoğunluksa diğer sebebi de hayatımda çok fazla şey sorgulamadığım, biraz daha huzurlu bir dönem yaşıyor olmam ki bunu ayrı bir postta açıklayacağım fırsat kolluyorum; fakat bu yıldönümünü unutmam hiç hoşuma gitmedi. ceza olarak kendime mani yazıyorum:

geç olsun güç olmasın,

bu parmaklar hiç durmasın,

voodoo girl artık götünü toplasın,

bloguna yazı yazsın.

amin.

Lunchman

2010-12-09T09:44:00.000+02:00

voodoo girl's "bunu yapan insan olamaz" series vol. 15
Walkman shaped lunch box

urbanoutfitters

önceden yazılmışı varmış

2010-11-27T16:41:00.000+02:00

Kate: I'm not very good with men.

Leopold: Perhaps you haven't found the right one.

Kate: Maybe. Or, uh... maybe that whole love thing is just a grown-up version of Santa Claus; just a myth we've been fed since childhood. So, we keep buying magazines, joining clubs, and doing therapy and watching movies with hit pop songs played over love montages all in a pathetic attempt to explain why our love Santa keeps getting caught in the chimney.

kalmadı

2010-11-27T13:34:00.000+02:00

sene 1999, biz sweet 16 yaşlarımızda iken mustafa sandal "araba" isimli albümünü çıkartmış ve altıncı sıraya "kalmadı" isimli şarkısını yerleştirmişti. o nakaratında "benim aşka inancım kalmadı hiç" derken kim bilir takıntı haline getirdiğimiz hangi bebeyi düşünerek içlenir eşlik ederdik. şimdi ise hayatımın tam orta yerinde duran bir his olarak karşıma çıkıyor bu 'aşka inanmama' durumu. ne "aradığın zaman bulamazsın, ne zaman ki artık aşkı beklememeye başlarsın o gelir seni bulur" saçmalıklarına inanıp sinsice rol kesmeye çalıştığımdan, ne "yapmaya çalıştım ama olmadı" hissini yaşatacak bir ilişki denemesinden yeni çıktığımdan, ne bunalımda olduğumdan, ne birilerine sinirlendiğimden. çok sakin ve net bir biçimde; benim aşka inancım kalmadı. aşık insanların gözünde beliren o ışıktan içimde bir yerlerde olduğuna, onu çıkartabilecek bir erkeğin varlığına, öyle bir erkek varsa bile benim onu bulabileceğime inancım kalmadı. senelerdir içten içe buna inanırken karşıma çıkan her erkeğe umutla yaklaşma gerizekalılığımdan da bıktım artık, kendimi sorguladım ve verdiği ifadenin altına imzamı atıp hayatımı bu kabullenmişlikle geçirmeye karar verdim. oh be.

gün benim günüm beni tutmayın

2010-11-24T13:37:00.000+02:00

öğretmenler günümüz kutlu olsun.

twitter'da görmek istemediğimiz hareketler

2010-11-21T18:20:00.001+02:00

"çıkmaz demeyin, şansınızı deneyin" by AbSurDMaN

hazır internette olduğum zamanın çoğunu twitter'da geçirmeye başladım, 11 gündür yazmıyorum ve halihazırda atarlıyım; tüm bunları ortak paydada buluşturarak twitter dünyasına dair şahsımda tiksinme duygusu yaratan hareketlere çemkirmeye karar verdim.

don't follow me if you dare: sanal dünya ve popüler olma güdüsü üzerine binlerce kelime yazabilir, sosyolojik ve psikolojik çözümlemelerin amına bile koyabiliriz ama en düz haliyle herkesin kabul ettiği bir gerçek var; hangi ortamda olursa olsun insanların çoğu doğaları itibariyle popüler olmayı severler. burada bir sıkıntı yok. sıkıntı, twitterda insanlar bu following-follower olayını dünya meselesi haline getirince çıkıyor. kendini follow etmeyeni asla follow etmeyenler, follow edip 2 gün sonra geri follow gelmezse unfollow edenler, follow edilince follow etmeyip unfollow yediğinde tutuşup follow etmeye başlayanlar, follow ettiği ve arada sırada mention attığı insandan geri follow alamayınca delirip "sen kendini benden iyi mi sanıyorsun" saldırılarına geçenler, düzenli olarak kitleler halinde insanları follow edip bir süre sonra çaktırmadan unfollow ederek takipçi sayısını arttırmaya çalışanlar, unfollow edildiğini üye olduğu sistemler sayesinde öğrenip takribi 5 saniye sonra kendi de unfollow edenler - hepsi twitter'da yaşanıyor, yaşatılıyor. bu konu hakkında bıkmadan usanmadan o kadar çok tweet atıyorlar ki, fark etmemeniz olanaksız. sanal bir ortamda, kaçta kaçının gerçek olduğunu bile bilmediğini insanlar tarafından takip edilip edilmeme olgusunu bu kadar kafaya takan insanlardaki ego zedelenmesinin boyutlarını kestiremiyorum ben. küfür ederek bağlayacaktım konuyu ama yazdıkça üzüldüm ikinci maddeye geçiyorum.

me, my formspring and my blog: sanal dünya malum çok yönlü, bir yerde hesabı olan insanın +5 yerde daha hesabı olduğu ortamlar. ve pek çok insan her türlü internet kimliği bilinsin, görülsün istiyor olabilir. bu yüzden twitter'da "web" diye bir kısım yapmışlar blogger gibi, facebook gibi profillerinizin linklerini koyabileceğiniz. ama benim attention-seeker'ıma yeter mi hiç? basalım otomatik formspring link eklemesi, dayayalım blogdan otomatik post akışı. manyak mısınız arkadaşım? ben zaten senin tarzını, yazım şeklini beğeniyorsam blogunu da takip ederim, açar formspringine de bakarım. nedir bu "bana bakın! bana bakın! hep beni okuyun tamam mı bakın bloga yazdım tıklayın hemen! formspringde bir laf soktum ki kesin okumanız lazım! BANA BAKIN!!!" halleri? allah aşkına kimi sikecekseniz sikin rahatlayın şu linkleri sokmayın gözümüze gözümüze rica ediyorum allahın adını verdim bak.

sweet retweet: aslında çok güzel amaçlarla yaratılmış, bir insanın beğendiğiniz bir tweetini kendi takipçilerinize de kolayca göstermenizi sağlayan retweet fonksiyonu bile tehlikeli insanların eline geçince ne haller alabilir ibretle izliyoruz twitter'da. popüler twitter kullanıcılarının "alfabenin ilk harfi a'dır" gibi cümlelerinde bile anlamadıkları cinsten derinlikler olduğuna inanan yurdum gençliğinin twitter'daki tek amacı aforizma (özlü söz deyince o kadar karizmatik durmuyor da) üretmek olan hesapları sürekli retweet ediyor olması yeterince sinir bozucu, fakat içimizdeki o ufacık "belki de adam yazılanı beğendi" inancı yüzünden fazla çemkirmediğimiz bir olay. vefakat kendi adının geçtiği (bkz. mention), senin hesabının takip edilmesinin önerildiği (bkz. followfriday) tweetleri RT etmek nedir? bir kere mantık hatası var, seni öneren tweetleri RT ettiğinde okuyan adamlar zaten halihazırda seni takip eden insanlar, tekrar follow edemezler yani, o reklamı boşa yapıyorsun, anladın? şimdi sakin ol ve mouseunu o RT butonundan yavaşça çek.

10 Kasım geldiğinde / götünüz başınız ayrı oynuyor

2010-11-10T21:14:00.001+02:00

malum son dönem popüler polemiklerimizden biri -son dönem diyorum ama facebookum olmadığından ve mevzuları twitterdan öğrendiğimden; yoksa daha uzun süredir de oluyordur da haberim yoktur belki- cumhuriyet bağlantılı belirli gün ve haftalarda profil fotoğrafını atatürk yapan gençler vs onlarla taşak geçenler. ilk gruba ben şahsen "facebook cumhuriyetçisi" adı veriyor ve çoğunun tarihsel gerçeklerden bihaber ya da en son ilkokulda haberdar olmuş, hayatlarındaki en büyük gurur kaynakları facebookta atatürk'ü seven 1 milyon kişi bulmak olan insanlar olduğunu düşünüyorum. ikinci grupsa ikiye ayrılıyor; bu tip yüzeysel hareketlerle gerçek atatürk sevgisi ve cumhuriyet anlayışının altının boşaldığına inanıp sinirlenenler ve atatürk'ü ve zamanında türkiye'ye getirdiği sistemi desteklemeyen, farklı bir rejim ve düşünce sistemiyle yaşamayı tercih edecek olanlar. bu noktada iki gruba soracağım ortak soru şu: size ne? bir insanın başka bir insana olan sevgisini ne şekilde gösterdiği sizi ne ilgilendiriyor? düşünüyorum düşünüyorum bir insanın cumhuriyet bayramında, 10 kasımda sosyal ağlarda kullandığı bir profilde atatürk'le ilgili bir öge bulundurmasına bu kadar tükürükler saçılarak tepki verilecek ne var inanın çözemiyorum.

gerçekten empati kurmayı denedim. ilk grubun hassasiyetini düşündüm; tamam diyelim ki bu insanların çoğu gerizekalı ve atatürk'ün kim olduğunu, neler yaptığını bilmeden çakma bir sevgi gösterisi yapıyor. ee? ortada tarihsel gerçekler varken ve bu sinirlenen insanlar kendilerini bilir bir şekilde atatürk'ü seviyorken diğerlerinin sevgisinin yalandan olmasının onlara ne zararı olabilir ki? sonra ikinci grubun tepkisini düşündüm; mesele kendileri ve kendi inançları olunca her koşulda saygıyı nasıl hak ettiklerini bas bas bağıran bu insanlar, islam dinine inanmayan biri kendisine göre hiç yaşanmamış bir olay için "bugün peygamberimiz göğe çıktı" denilerek kutsal bir gün yaratılması ve dualar edilip içki içilmemesine benzer bir tepki verse ne yaparlar?

atatürk'e tapıyor, ya da atatürk'ten nefret ediyor olabilirsiniz. herkesin kendi kararıdır. yalnız başka bir insana atatürk'ü nasıl sevmesi ve onu nasıl anması gerektiği dersini vermek de kimseye düşmez. herkes haddini bilsin, 23 nisanda test edeceğim tükürük saçanı gördüğüm an evinden aldırıyorum.

tam ego

2010-11-06T13:05:00.001+02:00

bende var.

uzun ya da kısa fark etmez, bir ilişkinin beklenmedik bir zamanda ve/veya şekilde bitmesinden sonra toparlanma sürecinin sancılı geçmesinin en büyük sebeplerinden birinin -genellikle- eski sevgiliyi hala seviyor olmamız değil egomuzun tamiri konusunda başarısız olmamız olduğunu bundan uzun bir süre önce bizzat yaşayarak anlamış ve blogdan da then it hit me edasında açıklamış idim. işbu ego zedelenmesinin muhtemel yeni ilişki ihtimallerine de etkisi olması kaçınılmaz oluyor elbette.

bir süre "şimdi bana kaybolan egomu verseler" modunda olduğumuz için abuk subuk insanlarla takılıp "eski ilişkim bitmiş olabilir ama ben birlikte olunmaya değecek bir insanım" hissini yeniden yaşamaya çalışıyoruz. yalan yok, kendimize güvenimiz ne kadar tam, ilişki de nasıl bitmiş olursa olsun bir noktada kendini suçlamak gibi olmasa da yaşanan bu bitişi kendi hanemize başarısızlık olarak yazma işini neredeyse hepimiz yapıyoruz. iyi haber, genellikle ayrılığın hemen sonrasında yaşanan bu dönemde medet umduğumuz insanların ne kadar mal olduğunu anlayıp kendimize gelmemiz çok vakit almıyor.

ikinci dönemde, hayatımıza giren o mal insanlardan aldığımız gazla egomuz eski halinden de büyük duruma geliyor. aldığımız gaz derken yanlış anlaşılmasın, bu insanlar bize aşık oldu ilgi gösterdi vs diye götümüzün kalkmasından bahsetmiyorum; genelde "lan ne mal insanlar var ben niye kendimi kötü hissediyorum ki mis gibi insanım işte" şeklinde bir göt kalkması oluyor. bu dönemde de harcanan insanların haddi hesabı yok çünkü bu sefer de kimseyi kendine yeterince yakıştıramama sıkıntısı var.

işte bütün bu dönemlerden geçtikten sonra normal olan, olabilecek en net 'self-awareness' seviyesine ulaşıp insanları oldukları gibi kabul etmek ve kendi egomuzun sivri yerlerini de yumuşatmayı öğrenmek, "ben buyum arkadaş kimse için değişemem beğenmeyen küçük oğluna almasın" (vdgrl, 2010) kafasından mümkün olduğunca sıyrılıp buna değdiğine inandığımız birini bulduğumuzda olaylara biraz daha sakin ve değişime açık yaklaşmayı başarmak.

ideal dünyada akabinde "and they lived happily ever after" gelir. gerçek dünyada ise karşınızdaki insanın sizin kadar çaba göstermek niyetinde olmadığını anladığınız anda "sikerler" geliyor. ego da tırnak gibi nihayetinde, ne kadar törpülersen törpüle bir noktada tekrar uzuyor.

pussycat boys

2010-11-03T19:51:00.004+02:00

bu aralar dahil olduğum yuvarlak masa toplantıları ve dost meclisleri gösterdi ki "ilişkiden korkan erkek" kavramı son zamanlarda yaşadıklarım sebebiyle sadece tarafımdan çemkiriklere maruz bırakılan bir olgu olmaktan çıkıp genç kızlarımızın ortak bir problemi haline gelmiş bile. takdir edersiniz ki bizzat ben ve bu tip konuşmaları yaptığım sosyal çevremdeki kadınlar "he is just not that into you" noktasını çoktan aşmış kişileriz. yani bizimle ilişki kurmak istemeyen erkekle genel anlamda ilişki kavramına tepkili yaklaşan erkek arasındaki farkı biliyor, ilkine denk gelirsek zedelenen egomuzu açık etmemeye çalışıp yaşadıklarımızı adamın sikinin küçüklüğünden başlayıp saçlarının çirkinliğine varan ithamlarla doldurduğumuz içkili ortamlarda sistemimizden atmaya çalışıyoruz. ikinciye denk geldiğimizde sinirlenmemizin sebebi ise cevabını bulamadığımız iki soru.

sevgili olsak ne olacak? ilişkiden korktuğu söyleminde bulunan erkeklerin çoğu, bu söylemde bulundukları kadınla belli bir iletişim seviyesine gelmiş oluyorlar. yani daha tanışma anında, "merhaba ben berkecan ve ben bir ilişki kuramayanım - merhaba berkecan!" şeklinde olmuyor mevzu. taraflar zaten 'sevgililik' diye adı konulmamış da olsa iletişimsel ve çoğu zaman da fiziksel anlamda bir ilişki içinde oluyorlar hali hazırda. işte o noktada ilişkidenkorkancan karakteri yüzünü gösterince kadınların çözemediği kısım korkulan şeyin tam olarak ne olduğu. zaten adı sevgililik konulmuş olsa da içinde bulunulan durumda köklü bir değişiklik olmayacağını düşünen kadın bu tepkiyi anlamlandırmakta zorlanıyor. ama diyelim ki adam haklı, ilişkinin adı konulursa birtakım değişiklikler olacak, 'sevgililik' müessesesi devreye girerse hayat farklı ilerleyecek. işte o zaman da cevabını bulamadığımız ikinci soru geliyor

ayrılsak ne olacak? burada bahsi geçen ilişkiden korkan erkekler bittabi ona buna çakayım derken çakma ıssız adamlık yapanlar değil, yaşanmışlıkları ve ilişki tecrübeleri sonucu bu duruma gelenler ve hayattaki bu duruşlarını tüm samimiyetimle anlayabiliyorum. tüm samimiyetimle anlayamadığım, lafa gelince erkekler güçlü kadınlar güçsüz addedilirken her türlü hayat sikici deneyim sonrası ayağa kalkıp yeniden bir ilişki yaşamaya çalışma gücünü kendinde bulan bir kadın varken erkeğin bunu bu kadar drama queen bir tavırla karşılaması. ben ki erkeklerle iyi anlaşan (altılılarına ortak olan, rusa giden), genelde yakın erkek arkadaşlarım sayesinde ne tip düşüncelere ne sebeplerle sahip olduklarını bilen insanım; ben bile bunun empatisini kuramıyorum arkadaş. korkuyu, biriken başarısız ilişki denemelerinin yarattığı ego zedelenmesini anlayabiliyorum ama bir insanın mutluluğu aramayı bırakıp stabil hayatla yetinme noktasına gelmesinin -eski sevgilinin ölmüş olması falan gibi ekstrem olayları bir kenara bırakarak- nasıl bir sebebi olabileceğini çözemiyorum.

ben elbette tamamen kendi tecrübelerim ve müdür benim diye bana konuşan kadınların anlattıkları üzerine bunları yazdığım için olayın bu noktalara gelmesindeki tek suçluyu pipililer ilan ettim gibi gözüküyor ama özünde demem o ki yeni dünya düzeniyle ortaya çıkan bin çeşit ilişki şeklinin de boku fazla geçmeden çıktı ve flört mü ediyoruz, takılıyor muyuz, fuckbuddy miyiz, sevgili miyiz derken "benimle çıkar mısın?"ın içindeki o temiz "beraber dışarı çıkalım ve güzel vakit geçirelim" duygusunu kaybetmeyi başardık. kırdık kırdık.

çünkü musluk dediğin akmalı

2010-11-01T19:09:00.000+02:00

mutfak musluğu açılınca tazyiği azalan banyo musluğu gibisin oh bebek

ben gürül gürülken pısıp kalıyorsun

bilmelisin ki bu işlerde sıkıntı yaratır sessizce beklemek

nefesimi keseceğine hevesimi kesiyorsun

sıkıntı var

2010-10-24T16:25:00.001+03:00

yalın'ın "aynayı sev, radyoyu sev (şarkı böyle ilerleyince kaçınılmaz olarak) annemi sev" şeklinde sözleri olan über manasız pop şarkıları söylemeye başlamadığı zamanlarda, ki sene 2005 falandı sanıyorum, "bir bakmışsın" isimli bir albümü vardı. antalya'daki yazlığımızda emekli tatili yaparken bütün bir yazı o albümü dinleyerek geçirdiğim için oldukça vakıfım, ki bence yeni dönem türkçe pop standartları düşünüldüğünde fena olmayan bir albümdür. albüme ismini veren şarkıda ise iki satır vardır ki cuma gecesini evde rakı-balık yaparak geçirmiş bir grup 80-83 arası doğumlu yaşlı/genç insanlar olarak -belki rakının da etkisiyle- kendimizi anlattı bize: "yıllandık diye mi yıprandık / yaşlandık diye mi paslandık". ikili ilişkilerdeki tahammülsüzlüğümüzü kaybolan yıllarımıza bağlamak kolpa bir kaçış gibi gözükebilir fakat bazen gerçeklerin önünde durulamıyor ne yazık ki ve biz en ufak kırılma anında "bir bakmışsın, ben yokmuşum / üzülmeye doymuşum / isyanımı yola koyup / hayatından kaybolmuşum" hissiyle doluveriyoruz. tehdit olsun diye değil; kötümser ihtimaller de bilinsin diye. türkçe pop şarkılarından aşk hayatımın analizini yapmaya devam ediyor olmamdan anlayacağınız üzere bu cephede değişen bir şey yok.

adam haklı beyler

2010-10-24T15:18:00.000+03:00

Dr. Sloan: I hate women like you. You string guys along acting like sex is some prize and really you're just afraid that when you give it up, they'll lose interest.

[her bekleyen kadını duygusallık peşinde sanmayalım yani, böylesi de var]

ya ne olacağıdı?

2010-10-20T23:11:00.002+03:00

bugün bir arkadaşım 4 ay önce kendisine "hayatımı seninle geçirmek istiyorum, senden çocuğum olsun istiyorum" lafları eden sevgilisi karşısına geçip "ben karar verdim, bu ilişkinin bir geleceği yok, yani seninle evlenmeyi düşünmüyorum ama seninle iyi vakit geçiriyorum. bunu böyle kabul edersen görüşmeye devam edebiliriz" dediği için ilişkisini bitirdi. bizim yaşlarımızdaki her kadının, ortalama zekaya sahip dürüstlük timsali bu erkişinin sandığının aksine çocukla evlenme hayalleri kurduğundan değil, bu konuşma yapılırken çocuğun takındığı terbiyesizce tavırdan rahatsız olup ayrılık kararı alan bu arkadaşımla empati kurabileceğine inanıyorum zira erkeklerin bu commitment problemi yaşayan ıssız adam halleri yeni çıkmış bir şey değil; ve hatta son zamanlarda olayın "evlilik" boyutundan çıkıp kendini uzun süreli ve tek eşli herhangi bir ilişkiye katiyen hazır hissetmeme durumu olarak baş gösteriyor. yaşanmışlıklarım ve "ben uzun ilişki insanı değilim yeaa"cıları çok görmüş olmam gereği böyle mevzularda büyük konuşulmaması gerektiğine, doğru bir zaman içinde doğru hissettiren bir insanın pek çok ezberi bozabileceğine inansam da ben de büyük lokmayı yemeyip hayatta gerçekten hamuru gereği ciddi bir ilişki yaşama ihtimali olmayan erkekler olabileceğine inanıyorum. inanamadığım şey bu erkeklerin tavırları. adam sinsi gibi insan içine karışıp kızlarla tanışıyor, flört ediyor, bir ilişkiye giden yolda her boku yiyor; iş ilişki formatına doğru ilerleyince de "noluyor yahu ben ıssız adamdım kalbim taştandı şimdi niye ilişki falan deyip dengemi bozuyorsun" moduna giriyor. ne sandın yarraam, ya ne olacağıdı? hem götün yemesin yaşamak istediğin tarz ilişkiye paralel davranışlar sergileyeme, hem de o göt tutuşunca suçu kafanda yarattığın tek derdi evlilik/uzun ilişki olan kadın figürüne at. götünüze güvenmiyorsanız kadınlarla iletişimi kesin birbirinizi sikin arkadaşım bu ne yahu 30 yaşımıza geldik uğraştığımız şeylere bak.

my vagina speaks a language I don't understand

2010-10-18T21:28:00.000+03:00

carrie bradshaw olup sağda eski sayıları gözüken wingman dergisine yazı yazdığım zamanlarda, teknik mevzular yüzünden derginin çıkmaması nedeniyle yayınlanamamış olan "duygusal seks" isimli bir yazımı şöyle bitirmiş idim:

"Kadının seks notunuzu yüksek tutmasını istiyorsanız tavsiyem, bahsi geçen hissi yaratmak istediğiniz kadınlarla sevişmeden önce belli bir enerji bütünlüğü elde etmeye çalışmanız ve sevişirken de sadece içine girip çıkmaya çalıştığınız dudaklara değil diğer dudaklara da önem vermek gibi detayları göz önünde bulundurmanızdır. Zira sizin rakı masalarınızda dönen muhabbetlerden farklı olarak bizim performans raporlarımızda artistik puanların katsayısı teknik puanlardan daha yüksek".

yazının ana fikrinde anlatmak istediğim, kadınların da bittabi sadece seks yapma amaçlı seks yapabileceği, bundan zevk de alacağı; fakat duygusal bir paylaşım yaşadığı erkeklerle girdiği münasebetleri daha iyi hatırlama eğiliminde olduklarıydı. o zamanlar seksin iki türlüsüne de açık, performansının doruğunda, gençliğinin baharında bir kız çocuğu iken sene oldu 2010, bana bir şeyler oldu, şurada bahsi geçen bir tribe girip "hoşlandığım adamla hemen birlikte olursam onu da tüketiyorum, demek ki hayatımda tutmak istediğim adamlarla biraz daha yavaş ilerlemeliyim" noktasına ulaştım. ve fakat! bugün kadim dostum aycan'la birbirimizin sorunlarına müthiş çözümler üretip akıllar verdiğimiz ama kendi sikimizi doğrultamadığımız klasik terapi yemeklerinin birinde it hit me. acaba ben bu adamlardan hoşlandığım için mi onlarla seks yapmıyorum; yoksa hoşlanmak istediğim için mi? öyle görünüyor ki yazının başında kısa tanımlaması bulunan 'duygusal seks' artık benim için iki seçenekten biri değil, tek tercih ve bu da sadece fiziksel bir etkileşim yaşadığım erkeklerle yatmak yerine duygusal bir bağ kurmayı bekleme isteğine yol açıyor. boku yedik. hayır duygusal seks yaşamayalı da yıl oldu, nereden çıkıyor böyle yeni âdetler anlamıyorum ki.

sen de dertlisin he hemşire?

aşk sarhoşluğundan mı çift görüyorum yoksa gerçekten benziyorlar mı

2010-10-16T14:08:00.000+03:00

patrick dempsey - guillaume canet

got music?

2010-10-15T16:21:00.000+03:00

müzikle ilgili "büyülü" cümleler kurmaya yetecek bir kulağım ve/veya kültürüm yoktur ama zamanında bir türkçe rock albümünün teşekkürler kısmında adımın yazmış olmasından aldığım gaza dayanarak söylemek istediğim bir şey var. bu müzik denen meretin 1 sizinle hiçbir alakası, anısı olmayan bir şarkının bir anda içinizi herhangi bir hisle doldurması 2 belli bir dönem / his / insanla özdeşleştirdiğiniz bir şarkının ne durumda olursanız, o şarkıyı nerede ve ne zaman dinliyor olursanız olun sizi alıp o döneme götürmesi şeklindeki iki gücü tehlikeli insanların eline geçerse büyük sorunlara yol açabilir bence. ilgilenilsin bununla.

loved up

2010-10-14T11:11:00.002+03:00

70lerde yaşasaydım eğer, aşka dair tek ikilemim tahminimce ediz hun'a aşık olmakla tarık akan'a aşık olmak arasında olurdu. vefakat filmlerdeki en temiz aşkların bile orospu çocukluklarıyla dolu olduğu 2000li yıllarda yaşadığımdan mütevellit daha farklı ikilemler içinde bulabiliyorum kendimi. ister ergen kafalı "annemi babamı hiç sevmiyorum anlıyor musun" yıllarında, ister "işimdeyim gücümdeyim yanında bir de sevişeyim" olgunluğunda olsun başarısızlıkla sonuçlanan ilişki girişimleri ve travmatik aşklar birikince insan hayatında, bir sonraki muhtemel aşka yelken açarken takınılacak tavır, a.k.a 'temkinli' davranmak vs "sikerler öyle aşkın ızdırabını" diyerek olacaklara göz yummak ikilemi kaçınılmaz. insan belli bir duygusal açlık seviyesinde olunca kendini birinden hoşlandığına ikna etmesi zaten kolay olduğu için net bir ifadeyle konuşmak istemem ama şahsen birinden hoşlandığımı düşündüğümde bir yanım liseli kızlar gibi romantizme bağlamak isterken diğer yanım kendimi ne kadar kaptırırsam kaçınılmaz hayal kırıklığı anında götüme girenin o kadar büyük olacağını hatırlatıyor bana. ortası yok; ya o taze aşk duygusunu kaybetmediğim için sevinecek ve "sevmeyelim de taşa mı dönelim?" diye isyan edeceğim; ya da yaşadıklarından ders almış dört başı mağrur halimle ayaklarımı yere basacak ve aptal hayaller kurmaktan vazgeçeceğim. yaa gençler, götüklüğümüzden seçmedik "but she knows she has a curse on her / a curse she cannot win / for if someone gets too close to her / the pins stick farther in" diye tanımlanan şiir kahramanını kendimize isim diye. acı çekiyoruz burada.

ps: tabii ki tarık akan.

mutluluğun formülü çok açık

2010-10-12T10:42:00.001+03:00

her yaşadığım aşk / flört / seks tecrübesinden sonra farklı bir uyanma yaşayan bünyem hastalığın pençesinde işe gidemeyip mal gibi oturduğum şu günde yıllardır sisteme alınan bütün tetikleyicileri tek bir potada birleştirip ilişkilerde mutluluğun sadece iki maddeden oluşan formülünü açıklamaktan gurur duyar.

1. the reader: öncelikle (dil)bilimsel olarak da kanıtlanmış bir gerçek var ki satır aralarını okumaya, çıkarsama yapmaya bayılan bir cinsiz. her hareketten, her sözden bir anlam çıkartmaya çalışıyor olmamızın bir sebebi ya basit düşünce sistemleri ya da duygularını paylaşmayı sevmeyen yapıları yüzünden erkeklermiş gibi gözükse de bana kalırsa pek çok kadın doğası itibariyle o halde; dolayısıyla şu hayatta en nefret ettiğim lafların başında gelen "rahat ol" felsefesini bir formül olarak sunmayacağım zira genetik olarak belirlenmiş bir şeyi değiştirmek için yapabileceğimiz pek fazla bir şey yok. eninde sonunda gavurların "read into" dediği hadiseyi gerçekleştirip hareketlere-sözlere çoğu zaman aslında sahip olmadıkları anlamlar yükleyeceğiz madem, bunu işleri daha durağan hale getirecek şekilde yapmak mutluluğun bir numaralı formülü. örneklendiriyorum; bir adamla flört halindeyken adamın sokakta elimizi tutması, arkadaşlarının yanında da rahatça sarmaş dolaş olması falan genellikle "demek ki sadece yatmak kalkmak değil, daha düzgün bir şeyler istiyor, o da benden hoşlanıyor" hissi yaratır. doğru-yanlış çıkma olasılıklarını bir kenara bırakarak mentaliteyi şu şekilde değiştirmeyi öneriyorum: "böyle davranıyor demek ki 'aman elini tutmayayım da ilişki istiyorum sanmasın, aman sıcak davranmayayım da sadece yatıyoruz anlasın' hesaplarındaki küçük beyinli bir insan değil; içinden geldiği gibi hareket eden, hesap kitap yapmayan bir insan". işbu düşünce sizin de rahatlamanızı ve içinizden geldiği gibi davranmanızı sağlama potansiyeli olduğundan mutluluk yolunda önemli bir adım, go for it.

2. great expectations: mutluluğumuzun önündeki ikinci engel ise bir ilişki öncesi/sırasında karşı taraftan çok büyük beklentilere girmemiz ve bunların karşılanmaması sonucu duygularımızın aldığı darbeyle işten soğuyor olmamız. bunun için çözüm çok net gözüküyor, olayları akışına bırakmalı ve beklentilerden arınmalıyız ki bir şey yapılmadığında duyduğumuz hayal kırıklığı hissi yerini ummadığımız bir anda gelen güzel hareketin mutluluğuna bıraksın. işte ben bu noktada sıçtığım için bunun nasıl yapılabileceği konusunda pratik bilgiler vermekten acizim dostlar. bir, istediğim bir tepki gelmediği anda karşıdaki insanın karnesini eksilerle doldurmayı başaran tahammülsüzlüğüm ve iki, beklentilerimi kendime çok mantıklı gelen temellere dayandırışım beni ilişkilerde neredeyse mümkün olmayanı istemeye itiyor. bu noktada bir problem de ilişkideki tarafların beklentilere farklı anlamlar yüklemesi. örneklendiriyorum; ben flört halinde olduğum bir adamın bana yatarken mesaj atması, hastayken ya da moralimin bozuk olduğunu bildiği zamanlarda sabah uyanıp ilk iş bana bir nasılsın demesi gibi şeyler kovalayan ergen kafada bir insanım. bu beklentiler erkek tarafında zaman zaman "lan sevgili mi olduk hemen, hesap mı veriyoruz, yoklama mı alınıyor" gibi hisler yaratsa da benim bu beklentilere sahip olma sebebim çok başka. ben adamın gece yatarken bana mesaj atmasını aramızdaki ilişkinin mecburiyeti yüzünden değil, uykuya dalmadan önce benimle iletişim kurmak içinden geliyorsa istiyorum. ben hasta yatarken sabah aklına gelen ilk şey günlük işleriyle uğraşmak, maillerine bakmak, twittera bir şeyler yazmak değil; bana bir nasılsın demek olsun istiyorum. bunları göremeyince de karşı tarafın uzun vadede bana beklediğim şeyleri veremeyeceğine karar verip kendimi kapatıyorum. herkesin aynı zamanlarda aynı duygu yoğunluğunda olamayacağının farkında olsam da böyle şeylere zaman vermeyi, beklentilerimi düşürmeyi bir türlü beceremiyor, mutluluk yolunda ikinci ayakta yatıyorum.

konuyla ilgili karizmatik şarkı sözü:
happiness seems to be loneliness
and loneliness killed my world

happy birthday, mr beatle

2010-10-09T19:49:00.000+03:00

Matthew Bomer

2010-10-09T10:34:00.000+03:00

voodoo girl's "drop-dead gorgeous" series vol. 33

Sofia Vergara

2010-10-09T10:31:00.000+03:00

voodoo girl's "women I would definitely do" series vol. 23

koskoca mastercard anladı, bizim yönetim anlayamadı

2010-09-30T19:40:00.001+03:00

"paranın satın alamayacağı şeyler vardır"

foto stalker'dan

no pain no gain no haşhaş no vitamin

2010-09-29T21:33:00.001+03:00

bugün yüksek lisans linguistics dersinde "people always talk about their dolmuş experiences in Turkey" şaşkınlığıyla beni benden alan hocamız motivasyona etki eden faktörlerden bahsederken literatürden pain-gain ilişkisini sundu. şöyle ki, insan evlatları olarak yapılacak işe bakıyor, o işi yaparken çekeceğimiz dertle işi başarmamızın sonucunda edineceğimiz kazancı karşılaştırıyor ve pain > gain gibi bir denkleme ulaşırsak çok mantıklı olarak o işe girişmekten vazgeçiyoruz. işte psikoloji biliminin aşk hayatımı açıklayışı budur dostlar. son zamanlarda gerek potansiyel ilişkilerin kalitesiyle ilgili düştüğüm umutsuzluk gerekse ilişki başlarda iyi bile gözükse eninde sonunda kötü anlar olacağı gerçeği ve o kötü anların yaşanan bütün güzel duyguları sıfırlayacak güçte olmasını sağlayacak tahammülsüzlüğüm işin henüz başlarında "sikerler" noktasına gelmeme yol açıyor. sonra ne oluyor; ya istiyorum o hikaye hiç başlamıyor ya da yarin keskin bıçak diyor kestirip atıyorum. peki ne olması lazım; ya beni kendisine hayvanlar gibi aşık ederek tüm ezberleri bozan bir adam çıkacak karşıma, ya da master dersi gibi oldukça akademik ve bilimsel ortamlarda bile kendi kendime demet akalın'a bağladığım bir hayat beni bekliyor. hakkımda hayırlısı.

koymuş mu?

2010-09-28T18:23:00.001+03:00

nataliedee

senden çocuğum olsun istiyorum

2010-09-27T21:11:00.000+03:00

ilişkilerde "yetmez ama evet" kafası

2010-09-26T20:10:00.001+03:00

cuma akşamı hem geçen hafta aldığımız dışarı çıkmama kararında ciddi olduğumuzu kanıtlamak hem de ebruberrin'i kedisi theo ile yapayalnız bırakmamak adına girls night in organizasyonu düzenledik. böyle girls night falan yazınca seksi pijamalarıyla yastık kavgası ve yüzünde bakım maskesi manikür-pedikür eşliğinde ergen dedikoduları yapan sevimli kızlar geldiyse akıllara düzelteyim; bilakis 30 yaşına merdiven dayamış, elinde şarap kadehleriyle promil arttıkça hayatı ve aşkı sorgulayan geleceğin kedili deli teyzeleriydik. eski sevgililere beddua etme ve erkeklerin seksle ilgili yanlış bildikleri şeylerle (bkz vajinayı kavşak zannedip hulla hoop çevirir gibi hareketlerle kadını zevkten uçurduğunu sanmak) dalga geçme aşamalarını geçtikten sonra konu neden yalnız olduğumuzu, neden kendimize göre birini bulamadığımızı sorgulama noktasına geldi ve kimimiz ilişki yürütememeyi kendindeki bir eksiklikle ilgili gören, kimimiz yürütülemeyen ilişkinin hesabını etrafına vermekten yorulmuş, kimimizse her daim "benim gibisini inan ki bok bulursun" kafası yaşamayı başaran farklı bünyeler olmamıza rağmen yollar o en korkulan "settle for" hadisesinde kesişti. soru1: uzun bir süre aradığını bulamayan kadın artık ilişkilerde ve erkek seçiminde daha azıyla yetinmek zorunda mıdır? ve soru 2: eğer soru 1'e evet cevabını verdiyseniz ideal ilişki/erkek listenizden çizeceğiniz, olmasa da olur diyeceğiniz şey ne olacak? eskiden olsa romantizm ve idealizmi elele tribünlere çağırıp carrie'nin "Some people are settling down, some are settling and some people refuse to settle for anything less than butterflies" lafıyla konuyu bağlar giderdim yalnız yaşanmışlıklarla o saf aşk duygusuna olan mesafenin ters orantılı olduğunu çözeli çok oldu. o yüzden bana göre bizim için en sağlıklısı görmezden gelinen şeyleri fazla kafaya takmamakla birlikte karşı taraftan davranış bazında istediğimiz tarz hareketler gelmediği vakit kesip atmayı da öğrenmek. yani "azla yetinme"yi o masum zamanlarımızda kafamızda dönen "sevdiğim erkek sarışın olmalı / gözleri ela bulaşık yıkamalı" tekerlemelerindeki bazı özelliklerden ödün vermek olarak görmeli, hak ettiğimiz (duygusal) muameleyi göstermeyen adama (kalbimizi) vermemeyi öğrenmeliyiz. şimdi hep birlikte ajda pekkan'la birlikte söyleyelim: sevenlere vereceğim (sevgimi)!

previously on twitter

2010-09-23T19:32:00.001+03:00

kadının sekste boşalabilmek için o ana konsantre olması gerekirken erkeğin erken boşalmamak için alakasız şeyler düşünmesi aramızdaki ilişkinin özeti işte.

onlar yanlış biliyor

2010-09-21T19:46:00.001+03:00

"seks duygusallıkla, aşkla birleştiğinde güzeldir" derler ya, bu yalana kanmayın. objektif değerlendirme için henüz aşık olmamışken seks yapmak şart, zira insan aşık olunca ne olursa olsun o seks güzelmiş illüzyonu oluşması muhtemel. halbuki aşık değilken yaptığınız seks güzelse önünde kimse duramaz o ilişkinin; sike sike aşık etmek lafı boş yere çıkmamış.

temsili fotoğraf

would you be my fucking boyfriend?

2010-09-16T19:17:00.001+03:00

bana kalırsa şu hayatta tüm yanlış anlaşılmaların sebebi zaten kendi içinde karmaşıklıklar barındıran 'dil' unsurunun işin içine anlambilim de girmeye başlayınca kavramlar boyutunda tanımlamada yetersiz kalması. hele de genetik olarak farklı kodlanmış cinsler iletişime geçmeye çalışınca bu iş daha da içinden çıkılmaz bir hal alıyor ve nice yazarların kadınlar sikimden erkekler götümden tipi kitaplarla parayı kırmasının yanında nice gençlerimiz de aşk yolunda heba oluyor. misal 'sevgililik' kavramına bakış. bir insanı beğeniyor, onunla vakit geçirmekten hoşlanıyor ve seks yapmak istiyorsanız bunun adı benim lügatımda "bir ilişki içerisinde olmak"tır. gavur bunun yolunu bulmuş, "I'm seeing someone" diyor geçiyor. olayı sevgili ya da "exclusive" olma boyutuna taşıyan tek farklılık, bütün bu yaptığınız aktiviteleri başka biriyle yapma isteğinden vazgeçip tek eşlilik yemini etmek. sene olmuş 2010 benim hala tek eşlilik kafası yaşıyor olmam zaten baştan can sıkıcı da, daha da can sıkıcı olan bu tek eşlilik öncesi tüm koşullar yerindeyken, tek eşli olma fikri de alerjik reaksiyonlara yol açmıyorken olay adını "sevgiliyiz" koymaya gelince götü üçbuçuk atmaya başlayan erkekler. adımız sevgili konulunca birdenbire bebek odası takımı bakmaya başlamamıza yol açan bir gen bulundu da bana söylenmediyse üzülürüm; yok bu tip erkekler yine karşısındakinin zeka ve ilişki birikimi seviyesini tartamayıp kendi kafalarında oluşturdukları genellemelerle tüm kadınlara aynı davranma yolunu seçtilerse de kadın atalarımızdan kalan güzide bir sözü hatırlatmayı borç bilirim: kaldıramayacağın sikin altına yatmayacaksın.

bir hürriyet yazarıymışımcasına sırbistan notları

2010-09-13T10:03:00.000+03:00

spor: ben sırbistan'daki spor düşkünlüğü dediğimde insanlar "bizde de basketbolla yatıp kalkıyor insanlar bu ara", "bizde de futbol popüler" falan diyorlar da bizim düşkünlüğümüz bu insanların yanında devede kulak arkadaş ben böyle bir şey görmedim. her evde bir spor kanalı açık, sutopu maçına kadar izliyor adamlar. zaten gelinin rahmetli dedesi adına turnuvalar düzenlenen, efsane partizan ve milli takım antrenörü çıktı, ben daha onun hikayelerini dinlemeyi bitirmeden eve bir çocuk geldi meğer 1. lig topçusuymuş david beckham'ın sırbistan şubesi, düğüne gidiyorum 80li yıllarda altay'da oynamış bir futbolcu "başarılar dilerim" diye yanıma gelip kartal dövmeme bakıp beşiktaş falan diyor düşünün içinde bulunduğum ruh halini allahım sana geliyorum dedim taşınıyorum bu ülkeye dedim; fikrim bir sonraki maddeyle birlikte değişti.

kızlar: cuma akşamı dillere destan sırbistan gece hayatını keşfe çıkıp nehir üzerine kurulu klüpler arasından sindikat'a girmemizle 'kadın' sözcüğünün yerine kullanılabilecek yeni bir kelime arayışlarım başladı. çok net söylüyorum, oradaki en ortalama kadını alıp türkiye'ye getirsem mekanda herkes erekte olur. hakkını vermek lazım sırp erkekleri de (benim tanıştığım 5inden 4ünün adı makus talihim eseri 'marco' da olsa) beklentilerimin oldukça üzerinde çıktılar ama kadınlar bambaşka. resmen bunalıma girdim, bir başkadır benim memleketim şarkılarıyla avundum. bir daha türk erkeklerinin çirkinliğinden şikayet edersem iki olsun, canım ülkemde çirkin erkekler arasında ortalamanın üzerinde giderli kadın olmakla yetinmeyen bünyeme ders olsun.

belgrad: normal turistik avrupa şehirleri ve türkiye ile karşılaştırıldığında oldukça ucuz bir yer, en 'fancy' mekanda bile içkiye türkiye'den az para veriyorsunuz. ben oradayken hava kapalı ve yağmurluydu ve belgrad o havada çok güzel gözüküyordu. zaten bence bir şehrin güzelliği kasvetli havada anlaşılır, zira hava günlük güneşlikken her yer güzel gözükür de marifet kendine griyi yakıştırabilmektir ve ben ankara'dan sonra bunu başaran bir budapeşte görmüştüm şimdi bir de belgrad gördüm. siz de gidin görün.

maç: kim derdi ki ankara dışında (o da sayılmaz) deplasman tribünü görmemiş bünyem misafirken galibiyet keyfi yaşamak nedir sırbistan'da anlayacaktı. maçın başladığı dakikalarda düğünün yarısı lobiye doluştu ve maçı izlemeye başladık, herifler önde gidiyor ben sessiz sessiz oturuyorum ama herkes benim damadın türkiye'den arkadaşı olduğumu bildiği için basket oldukça dönüp "sorry" falan diyor, ben sadece oturduğum yerden "it hasn't finished yet" diyorum sakin sakin. böyle akıllı uslu giderken piçlerden biri öğrendiği 3 türkçe küfrü sallamaya başladı mı. hayır "amcık" ve "orospu çocuğu"nu öğreten zihniyeti anlarım da allahın sırpına "sikimi yala"yı öğreten türkü bir bulsam bak neler yapıyorum. bende sinir katsayısı arttı tabii, geçtim en arkaya oradan izliyorum maçı derken son saniye ve göt olan bir lobi dolusu sırpın arasında zıplayan bana düğünün yapıldığı otelde konaklamakta olan küba milli voleybol takımı oyuncularının garip bakışları. küfürbaz piçe "who's the orospu çocuğu now?" repliğimle pekişen zafer duygusu. işte öyle bir şey.

dönüş: tatilden dönenlerle hacdan dönenlerin buluşmasına eklenen kötü hava koşulları ve rötardan başka anons yapamaz hale gelen türk hava yolları da, 2.40ta kalkması gerekirken 4'te kalkan sırbistan uçağı, 7.10da kalkması gerekirken 11.45te kalkan ankara aktarması da koymadı hacdan dönen çarşaflı teyzenin telefonda "pilot uçağı özellikle indirmedi ki oy kullanmaya yetişemeyelim" zihniyeti kadar. beyninizi sikeyim desem ne o katlardan aşağıya ulaşabilirim ne de sonunda sikilecek bir beyin bulabilirim. aysun kayacı misali "neden oyumuz bir" serzenişinde değilim de aynı oksijeni tüketiyor olmak acı.

sırbistan

2010-09-07T09:46:00.000+03:00

yıllar önce avrupa ve akdeniz gençleri arasında kültür alışverişini ve gençleri dünya meselelerine vakıf hale getirmeyi amaçlayan derneğimizin aktiviteleri kapsamında pek çok ülkeden insanla tanıştığım günlerin birinde, kafamızdaki 'güzel kadın' algısı mahalle baskısıyla rus olarak kodlanmışken sırp kızlarla tanışmış, "bunlara kadın deniliyorsa bizim için başka bir isim bulmanın vakti geldi" demiştim. o günden itibaren netim, bana göre italyan erkeği ne ise sırp kızı da odur. şimdi o sırp kızlarından birini gelin almaya ve bu yargımın sadece kendi tanıştıklarım yüzünden mi olduğunu görmeye -ki google'a serbia yazdığınızda verilen ilk önermenin serbia girls olması öyle olmadığını gösterir gibi- sırbistan'a gidiyorum. allahım sen egomu koru.

Tom Hardy

2010-09-04T19:42:00.000+03:00

voodoo girl's "drop-dead gorgeous" series vol. 32

Ellen Page

2010-09-04T19:39:00.000+03:00

voodoo girl's "women I would definitely do" series vol. 22

kalenderschal

2010-09-03T18:21:00.000+03:00

voodoo girl's "bunu yapan insan olamaz" series vol. 14
hastasıyım yaratıcı takvimlerin.

gregor

ipimle kuşağım sikimle taşağım

2010-08-30T13:11:00.001+03:00

kadının mal, bekaretin namus, evliliğin ahlak olduğu güzel toplumumuzda bu üç saçmalığı birden potasında eritmeyi başaran bir âdet var malumunuz; evlenirken gelinliğin üzerine kırmızı kuşak bağlama. dün alp de twitterda mevzuyu "kırmızı kuşak diye bir şey var memlekette. gelinlere takılıyor. "test ettik onayladık, sikilmemiş; tepe tepe sikebilirsin" anlamına geliyor. kadına nasıl bir hayvan muamelesi yapıldığının net tezahürü. bunu ahlaktan sayan adamın kafatasını sikeyim ben" diye atarına kurban bir halde ele alınca ülke olarak birlik ve beraberliğe en çok ihtiyaç duyduğumuz şu günlerde mevzuya el atmam kaçınılmaz oldu. gelenektir, görenektir, kökenimizdir diye kuşak bağlama seremonisini sürdürmek isteyenlere teklifim kuşak renginde revizyona gitmek. madem seksin evlilik öncesi yapılıp yapılmadığı düğüne çağırdığımız herkesi ilgilendiren bir mesele, o halde daha ayrıntılı bilgilendirme sağlayacak, takılacak kuşağın renginin sekste deneyime göre taekwondo usülü belirlendiği bir sisteme geçiş yapmak en güzeli olacaktır. şöyle ki:

BEYAZ KUŞAK (Masumiyet): Temizlik, saflık, hiçbir zararı olamayan,masumiyet gibi anlama gelir.Taekwondoya ilk başlayan ve taekwondo hakkında hiç bir ön bilgisi olmayan sporcular takarlar. (bakire)

SARI KUŞAK (Kök Salmak): Yere atılan tohum nasıl bir süre sonra sürgün verir kök salar ve dünyaya merhaba derse , sarı kemere geçen bir sporcuda artık taekwondo dünyasına kök salmış , prensiplerini öğrenmiş ve gelişmeye hazır duruma gelmiş demektir. (seksi merak ediyor, ilgisi var)

YEŞİL KUŞAK (Sürgün vermek): Sürgün vermek, büyümek anlamındadır. Taekwondo sporunda kişi artık taekwondo ile ilgili beceriler kazanmaya başlamıştır. (eline alıyor)

MAVİ KUŞAK (Gelişmek): Göğe erişmek anlamındadır. Sürgün veren ağaç nasıl bir süre sonra gelişimi tamamlar ve uzayıp görkemli bir ağaç olursa, taekwondocu da artık gelişimini tamamlamış, temel teknikleri öğrenmiş yavaş yavaş olgunlaşmaya başlamıştır. (ağzına da alıyor)

KIRMIZI KUŞAK (Tehlike): Kırmızı kemerdeki bir taekwondocu artık dikkate alınacak bir yapıya sahiptir.Kendisine saldıran rakiplerini uyaran ama ikazını dinlemeyip üzerine gelen muhaliflerini kolayca bertaraf edecek yapıdadır. (yeni verdi çok azgın)

SİYAH KUŞAK (Olgunluk): Taekwondoda olgunluğu ve profesyonelliği temsil eder. Tehlikelerden çekinmez ve korku bilmez bir karakter yapısını içerir.Siyah kemer takınan sporcu hem fizikman mükemmel bir estetiğe ve ruh hali olarak toplum ahlak kurallarının zirvesinde bir kişiliğe ulaşmış demektir. (ters domaltıp düz sikebilir)

If we’re in love we should make love

2010-08-25T16:17:00.003+03:00

one night stand ya da takılmaç kavramıyla ilgili bir problemi olmayan, 'sadece seks' diye bir şeyin varlığına inanan ve o yönde yaşamak konusunda onun bunun lafıyla uzaktan yakından alaka kurmayan kadınlar olarak günün birinde 'sevdiğimi sikemem, siktiğimi sevemem' diye adlandırdığımız hanzo erkek hastalığının bir seviye üzerinde bir hissiyatla baş başa kalacağımız konusunda uyarılmış olsak bir şeyleri değiştirmek adına bir adım atar mıydık bilemiyorum, ama ben şahsen bu aralar bir garip hallerdeyim. bir gece önce uzun vadede gerçekten hoşlanabileceğime inandığım adamla fırsatım olmasına rağmen sevişmeyip ertesi gün de kız ortamında "siz onunla yatmamıştınız değil mi?" sorusuna başka bir arkadaşım tarafından verilen "yok ya çünkü ben ona gerçekten değer veriyorum abi" cevabını duymam sonrasında 'bir şeyler hissettiği adama hemen verememe' şeklinde nitelendirdiğim bu hissiyat önceleri "ulan konuşup duruyorum da ben de mi acaba sekse sandığımdan daha fazla anlam yüklüyorum?" korkusu yaşamama sebep oldu ancak sonra tabii ki kendimle çelişmemi engelleyecek daha mantıklı bir açıklama buldum: seksi skorla özdeşleştiren ilişkilerin sayısı artıp seks yapılan insanlar hayatta bir günden fazla yer etmemeye başlayınca, ister istemez seks ve seks yapılan insan 'tüketilecek madde' konumunu alıyor ve tüketilmek istenmeyen insanlarla daha sıkı bağlar kurmadan yatağa girmeye insanın eli ayağı ve vücudunun diğer bölgeleri gitmiyor. paylaşımlar arttıkça o insanla yapılacak seksin beklentisi artıyor, hisler arttıkça başka insanlarla alelade seks de yapılamıyor; yani mecazi anlamda siki tutup gerçeğine yaklaşamadığımız günler geliyor. tehlikenin farkında mısınız?

Rain Level Boots

2010-08-24T21:25:00.001+03:00

modaya çıktı diye bin tane çeşidi rengi çiçeklisi böceklisi geldi şu yağmur botlarının güzide ülkeme de şunun gibi orjinal fikirlisi gelmedi ya ben ona yanarım arkadaş. olsa da giysek.

regina regis

ugly or pretty, it's still my city

2010-08-17T14:18:00.000+03:00

opticlox

kutsal topraklara ayak bastım ve huzuru buldum. havasını ayrı, yerini ayrı sevdiğim ankarama döndüm. her yeni insanla tanışıp nerelisin muhabbeti döndükten sonra kaçınılmaz olan karşı tarafın ankara'ya bok atması - benim sevdiğimi söylemem - karşı tarafın buna şaşırması - benim sebeplerimi açıklamam ritüeli bu yaz da başımdan eksik olmadı elbette ama ben artık yoruldum. diğer şehirleri değil, ankara'yı sevmek için yüzlerce mantıklı sebebim olmasına rağmen sevgiyi mantıklı sebeplere bağlama gayretinden yoruldum. 'ben seviyorum' noktasında bitmesi gereken tartışmaların gereksiz karşılaştırmalarla uzamasından yoruldum. ankara'ya adım attığımda hissettiğim sevinç duygusuyla anladım ki şu hayatta aşık olduğun iş + şehir + insan kombinasyonunun önünde durabilecek hiçbir şey yokken ve benim şehir hanem cepteyken sözlerin kifayetsiz kaldığı noktadayım. daha kifayetli bir anlatım için alp'e, sevdiğiniz şehirde yaşama şansından mahrum olmamak için de allah'a başvurabilirsiniz.

seni çözmek için altyazı lazım

2010-08-15T21:02:00.002+03:00

hep söylerim, her türlü kadın - erkek ilişkisinde sorunlar oluşmasının en büyük sebebi kanımca iletişim problemleridir. ilginçtir, "bir insanda aradığım en büyük özellik dürüst olması" ekolü bir milletin çocukları olmamıza rağmen böyle ikili ilişkilerde dürüstlük pek sık başvurduğumuz bir yöntem olmuyor. bunun en büyük sebeplerinden biri hemcinslerimin adının 'oyun ve hesap peşinde'ye çıkmış olması, ki elbette bu imajın oluşmasına yardımcı pek çok hemcinsim var kabul etmek lazım. yalnız bana göre o hiç oyun yapmadığı, net olduğu iddia edilen erkek cinsinin de birinci vazifesi o tip kızlarla gerçekten kağıtlarını masaya koymasını bilen kızları ayırt etmeleri ve ona göre davranmaları.

ortalama kız tipinden yola çıkarak hal-tavır kararı veren erkeklerin bana sıkıntı vermesindeki sebep, default bir davranma biçimi geliştirip her türlü kıza aynı muameleyi yapmaları. bana göre artık bazı şeyleri aşıp rahat yaşama noktasına gelindiyse -toplumca olmasa da en azından ikili düzlemde- erkekteki "ben seni tek gecelik bir ilişki olarak görmüyorum" mesajı veren hareketler oldukça kolpa ve sinir bozucu. görüyorsun, ve ben de seni öyle görüyorum, o zaman neden "bir kızı yatağa atmanın tek yolu onunla bir ilişki düşündüğün izlenimini vermek ama yattığınız geceden sonra onu hiç aramamak" öğretisinin köpeği oluyorsun be adam? inanın belli ölçüde kaşarlanmış olduğundan bu numaraları yemeyen kadınlar bu muameleyi gördüklerinde sinirlendikleri şey bir ilişki yaşamamak değil aptal yerine konmak oluyor, o her şeyin farkında olmasına rağmen karşısındaki erkeğin kendisini kandırarak yatağa attığını düşünmesi belli bir sosyal zeka seviyesinin üzerindeki kadında sinir bozukluğu yaratıyor, kendimden biliyorum. kadınların sürekli bir iş çevirme modunda olması, söyledikleriyle aslında söylemek istediklerinin hiç aynı olmaması, her hareketlerinin çok hesaplı olması gibi şikayetler hemen her erkeğin diline pelesenk olmuşken kendilerinin seks yolunda her türlü karaktersizliği mübah görmelerini ben şahsen anlamıyorum.

bu tip mevzuları konuştuğum arkadaşlarımdan bazıları bu sıkıntımı dile getirdiğimde özetle benim insanları kategorize etmeyi çok seven bir yapım olduğu için herkesten bunu beklediğimi ama insanların robot olmadığını, bir erkek bir kızla tanıştığında 'tek gecelik kız davranışı' ya da 'uzun ilişki kızı davranışı' şeklinde bir chipi vücuduna yerleştiremeyeceği için aslen nasıl bir insansa karşısına çıkan kadına da o tavırla davrandığı ve kadının hangi statüye koyulacağını da zamanın gösterdiğini falan söylediler. düşündüm biraz, haklı olabilirler. yalnız ben erkeklerin çoğunun o kadar masum olduğuna inanamıyor, o hareketlerin altında "ben buyum, böyle davranayım bakalım nereye gidecek" zihniyetinden ziyade o gecenin skorunu garantiye alma zihniyetinin yattığını sanıyorum. gol olduktan sonra topun elle kazanılmış olması futbolcunun şerefsizliğini gören taraftarın nefreti dışında bir sonuç yaratmıyor malum, gol yine gol. dolayısıyla ben hala dürüstlüğünden ödün vermeyip o gece elini sikme riskini göze almaktansa karakterinden ödün verip her koşulda karı kaldırmaya çalışan erkeklerin sikinin kalkmadığı bir dünyada yaşamayı hayal ediyorum. allah büyük.

ayda yılda bir olsa da muhakkak ara

2010-08-15T19:02:00.001+03:00

1. dedelerinin yediği insan eti: yemiyor da ovalıyorlar şuradan izlenebilir.

2. 14 yaşındakine kıza sex sex sex küçücük kıza sex 14: histerik sapık yaa defol git blogumdan.

3. animal sex in daha iyisi: google'a bir sitemdir bu, "önceki gösterdiklerini beğenmedim daha iyisini istiyorum" diyor.

4. avrupada yayılan kız arkadaşı ile milletin ortasında sikme: avrupa'nın bu gelişmişliğine hayranım azizim kızlar hem kendileri teklif ediyor hem milletin ortasında sikişiyor işte medeniyet bu cCc.

5. belgesel çiftleşmeleri kadınlarla porno tv: google'a yazacağına discovery porn diye kanal kursa bu adam şimdiye zengin olmuştu.

6. bjk sevisme vodoo: iyi dileklerinizi eksik etmeyin lütfen oluşturduğumuz sinerjiyle beşiktaşlı bir futbolcuyla sevişme hayalimi gerçekleştirebileceğimize inanıyorum.

7. kadınların götten sikilme oranı yüzde: adam istatikçi beyler, şansını hesaplayacak.

8. key hesapları ne oldu be amına koyduklarımın: isyanına kurban.

9. maykıl ceksın ruhu evlere geliyormu: o ne lan manikürcü çağırıyor sanki.

10. voodoo kısa anlatımlı: özet geç piç diyorsun da ben uzun cümlelerimle varım bebeyim.

öğretmenlik çok rerörerö

2010-08-13T13:14:00.000+03:00

ilkokuldayken "büyüyünce ne olacaksın?" sorularına yalandan değil anneme özenerek "öğretmen" dediğim günden sonra düşüncelerim değişmeyince, lisede matematiğe kafam basıyor olmasına rağmen dil seçmekte ısrarcı olmuş ve sırf ingilizce öğretmeni olabilmek için üniversitede dil bilimi bölümünde okumuştum. malum eskiden öğretmenlik çok saygı duyulan bir meslekmiş ancak zamanla, kanımca büyük ölçüde "hiçbir şey olamazsam öğretmen olurum"cuların eseri olarak, pek kaale alınmayan ama her ortamda "öğretmenlik de kolay yeaa, zaten kadın için ideal meslek" replikleriyle karşılanan bir meslek haline geldi. neresi kolay arkadaşım? işbu yazıyı yazma sebebim bu düşünceye sahip olanlara -elbette kendi contextimi baz alarak- çemkirmektir, baştan söylüyorum.

öğretmenliğin 'kebap iş' olarak addedilmesinin ana sebeplerinden biri erken biten mesai saati. benim şu an okuldan en geç çıktığım saat 16.30, sınav günleri 17.15. yalnız insanların anlayamadığı şey, okuldan çıktığım an işimin bitmiyor olması. mutlaka okunacak kağıtlar, ertesi güne hazırlanacak dersler, kontrol edilecek ödevler vs oluyor. dolayısıyla iş yeri sınırlarından çıkıyor olmak işiniz bitti demek değil. ikinci sebep "amma çok tatiliniz var yeaa". benim şahsen yazın 1 ay tatilim var, dolayısıyla tüm öğretmenleri devlet okulundakiler gibi 3 ay tatil yapıyor zannetme işini bir bırakalım. insanlarda öğrenciler tatile çıktığı an hocalar da tatile gidiyor gibi bir anlayış var, onu da bırakalım. yıllık izni genelde 1 ya da 2 hafta olan insanlar için elbette 4 hafta uzun bir süre, ve bizim okul dönemi içinde de farklı tatillerimiz oluyor evet ama işin psikolojik yüküne bakıldığında "ooh amma tatil yaptınız"lık bir durum yok.

herkesin işi zor bittabi, en klişe söylemle iş kolay bir şey olsaydı üzerine para vermezlerdi. yalnız sadece fiziksel koşullara bakarak öğretmenliğe kolay meslek demek biraz ayıp etmek oluyor. ben, hayatımda kötü ne olmuş olursa olsun her gün o sınıfa güler yüzle girmek zorundayım. hafta içi içkiyi biraz fazla kaçırıp hangover halde ofise gitme, kahvelere gömülüp bilgisayarın başından kalkmama gibi bir lüksüm yok. ben işimi kötü yaparsam birkaç hesap karıştığı için patronumdan azar yeme derecesinde değil, bir insanın hayatıyla oynama derecesinde hata yapmış oluyorum. 18 yaşında, üniversiteye yeni başlamış, karakterini yeni yeni oturtan çocuklara ister istemez rol model olma durumundayım. sayı-harf-hesap değil uğraştığım şeyler, insanla uğraşıyorum. eve iş getirmek sadece laptop başında saatlerce yazı yazmak değil benim için, çocukların tüm sorunlarını da 7/24 beynimde taşıyorum. hayatınızda çok idealist öğretmenler görmemiş, böyle deneyimler yaşamamış, etrafınızdaki öğretmenlerden bu söylediklerimin aksini duymuş olabilirsiniz; yalnız ben birilerine bir şey öğretmenin bir insana verdiği gücün ve yüklediği sorumluluğunun farkında olan bir öğretmen olarak "öğretmenlik de kebap iş yeaa" lafını artık duymak istemiyorum.

nobran?!

2010-08-12T14:09:00.000+03:00

rus turist misin futbolcu musun arkadaş bu ne?

kimler geldi kimler geçti

2010-08-10T14:05:00.002+03:00

hiçbirisi hasretini gidermedi

bugün doğum günüymüş, bay kerahet uyandırdı.
hüzünlere gark olduk.

huzur alaçatı'da (capsli)

2010-08-09T19:00:00.003+03:00

tatile gidip kumsal fonlu ayak fotosu çekmeyen blogger olamaz

dostum denizorbay ile çıktığım alaçatı tatili dün sona erdi fakat öğretisi baki: erkek yok, huzur var. bir kere alaçatı doğası itibariyle huzur yuvası bir yer olduğu ve biz adaçatı konuk evi gibi duvarlarından huzur akan bir yerde kaldığımız için tatile 1-0 önde başlamıştık. üzerine her gün başka sahil, her akşam başka balıkçı, internetten uzak günler derken kendimi aştım nirvanaya ulaştım; 10 günün ortasında kaşındığımız, tabii ki ağzımızın payını aldığımız, sonrasında polis çevirmesinden dertlerimizi anlatarak kurtulmayı başardığımız gece dışında sorunsuz ve muhteşem bir tatil geçirmeyi başardık. ruhum mutluluktan uçadursun bedenim alışılmış "noluyor lan burası ankara değil?!" tepkisini vermeyi ihmal etmeyerek güneş pıtırcıkları türetti. zaten beyaz insanın 2 adet tatil çilesi vardır; biri güneş alerjisi diğeri de tatil dönüşü gördüğü her insanın "aa hiç yanmamışsın?" demesi. ayrıca bozkırkurdu olduğum için bir süre sonra denizden de midem bulanmaya başladı. zaten şu hayatta en sevmediğim şeylerden biri yüzmek sanıyorum, hele denizde altından ne girecek üzerinden ne çıkacak belli değil. zaten ben balık olsam büyük ifrit olurdum, düşünsenize birileri evinize gelip salak salak hareketler yapıyor, birtakım motorlu ve plastik aletlerle dolaşıp duruyor üzerine bir de işiyor üstelik arkadaşlarınızı falan yakaladı mı da yemeden bırakmıyor. bunlar bence çok ayıp şeyler. sonuç olarak yaya'da kokteyllerle başlayıp babylon'da nouvelle vague konseriyle sona eren 10 günlük alaçatı tatilim ve internet detoxum bana hem aradığım huzuru, hem de şu hayatta nelerle ilgilenip neleri artık hayatımdan çıkartmam gerektiğinin cevabını verdi. herkes sıcaklardan şikayet ederken biz gayet rüzgarlı ve serin günler geçirdik, çeşme ve özellikle alaçatı o açıdan da çok iyiydi. bana göre bölgenin 2 önemli sıkıntısı var, biri istanbul'dan gelen mekanların işgali ki izmirli arkadaşların çeşme faşistliğini daha iyi anladım; diğeri de taksilerin pahalılığı. biz durumu bildiğimiz için araba kiralayıp rahat rahat gezdik ama taksiye bindiğimiz tek bir akşam ödediğimiz ücret -ki kendisi benim ankara'dan izmire gitmek için uçağa ödediğim paradan daha fazlaydı- bana gösterdi ki bir çeşme'de arabasız takılmak bir de nasıl kimse o taksi ücretlerine müdahale etmez anlamak mümkün değil.

no 35 - adaçatı konuk evi

bir amme hizmeti olarak daha spesifik olmak ve hürriyet yazarı edasıyla çeşme'de ne yapılır ne yapılmaz bilgisi de vermek isterim bu noktada. bir kere yaşınız küçükse yaşadınız, gittiğim dönemle mi alakalı bilmiyorum ama "13 yaşındayız ve çeşme'deyiz" ekibi hep etraftaydı, üstelik erkekleri gol yemem surf yaparım kızları elite model look finalisti. illegal olduğu için biz bulaşmadık. 'gündüz olsun denize gidelim' kontenjanında favori funbeach, ya da geçen seneki ve bizim hala kullandığımız adıyla kumbeach. denizi, ortamı, müzikleri, yemekleri komple güzel. aynı bölgede (çiftlikköy) daha sakin bir alternatif isteyenler için okan's place ideal. aya yorgi'de tartışmasız en güzel işletme babylon, harika ortam ve müzik. bir sonraki alternatif shayna olabilir fakat belli bir saatten sonra bodrum beach club müziklerine dönüyor ve kaçarak uzaklaşmak gerekiyor. zaten o koyda bir sürü işletme olması felaket olmuş, müzikler birbirine karışıyor ve sizin belli bir beach'i seçmiş olmanızın bazı noktalarda bir anlamı kalmıyor. 'gidip de vaktinizi harcamayın' mekanı ise seaside, çok popüler olmasına rağmen çeşme'ye yakışmayan kırolukta, saçma sapan müzikli ve kafeteryadan bozma restaurantlı bir beach. ılıca plajları da gereksiz çünkü deniz iyi değil; ılıca'ya gitmek için dost pide, veli usta dondurması veya ılıca hotel'de masaj keyfi sebeplerinden birine sahip olmalısınız yoksa gereksiz.

babylon'da "blog için foto çekelim" pozu

'yemeklerimizi nerede yiyelim' sorusuna verilecek pek çok balıkçı cevabı var ama benim favorim dalyan'daki balıkçı hasan oldu. alaçatı içerisinde sakin mekan isteyenler için agrilia güzel bir seçim, o bölgede olup da ılıca dost pide'de yemek yemeden döneni de dövüyorlarmış. 'yemeğimizi yiyelim yanında bir drink alalım' diyenler içinse çeşme marina güzel alternatif, orada da monk by babylon takdirimizi topladı. meydandaki kalabalığın hem içinde hem dışında olduğunuz sailors orta kahve alaçatı içinde güzel içki fırsatı veren bir diğer mekan. geceye çılgınlar gibi devam edelim diyenler için ise alaçatı içinde yaya kokteylleriyle ilgi çekiyor ama 2 civarı kapanıyor. paparazzi canlı müzik ve rock konseptini oturtmaya çalışmış ama ben pek tutmadım, maddi kaygılarla çok genele hitap etme yoluna gitmiş ve ortaya piyasa playlist çıkmış. ayrıca rock konsepti mekanda desk/bistro rezervasyonu ve şişe açtırtmak nedir türk gencinin olur olmadık yerde param var onu göstermeye çalışıyorum halleri beni benden alıyor. haftasonu alternatifi makah beach (alaçatı 11) sonrası riders çeşme'deki tüm gençler tarafından bilinen ve uygulanan bir rutin, ben de riders'ı tuttum oldukça hem müzik hem mekan güzeldi. güzel konser olduğu müddetçe pas geçilmeyecek bir başka mekan ise tabii ki babylon aya yorgi.

marina'da "ulan şu teknelerden biri bizim olsa" pozu

kıssadan hisse alaçatı gece hayatına doymuş, huzur arayan bizlere ilaç gibi geldi ama tatile başka motivasyonlarla çıkanlara söz vermiyorum. ha biz de gelirken bir gaza geldik sörf yeri dediler oc izmir dediler falan da sonra girmedik o işlere, o yüzden oradan yollu tavsiye veremeyeceğim. tatil sekssiz de güzel, benim bu tatildeki en kıymetli dersim budur.

yeter

ne? guti beşiktaş'ta mı?

2010-07-27T12:24:00.002+03:00

arkadaş dediğin

2010-07-25T21:04:00.003+03:00

kendinden önce karşısındakini düşünür.

aj:

asıl ben X'i çok sevdim ya yine

sen nie o bebeyle takılmıosun kankom

voodoo girl:

ne anlamda

seks anlamında mı

aj:

sikiş sokuş

hahahhaahhahhaha

voodoo girl:

terbiyesiz

aj:

yok lan sevgili gibi bööle yalandan

hahahahhahahahahahahhaha

voodoo girl:

ay yok yaa

çok alkolik

aj:

hahahhahahahaha

voodoo girl:

o da sana yazdı bence dün

sen takıl bana dicene

çok tatlıyız.

vücuduma küfreden 137-76-69 olsa

2010-07-24T17:35:00.003+03:00

şimdi malum yaz geldiği için vücudumuzun normalde çok gün yüzü görme şansı bulamayan bölgeleri de insan içine çıkmaya başladı. pek çok blogda ya da twitter iletisinde gördüğüm bir tavır var, birtakım erkekler çıkmış yok şişmansınız bikini giymeyin yok selülitleriniz var etek giymeyin böyle serzenişlerde bulunuyorlar. kötü vücudun uygun olmayan kıyafetle ne kadar rahatsız edici göründüğü konusuna lafım yok, ben ki en büyük kompleksleri görüntüsüyle ilgili olan bir insanım ondan bundan çok kendim beynimi sikiyorum en ufak bir kıyafet rahatsızlığında. yalnız bana koyan bu görüntüsüyle etrafa verdiği rahatsızlık yüzünden özür dilemek durumunda kalan cinsin hep biz kadınlar olması. bilmesek ülkedeki tüm erkekler üçgen, hepsinin 6-packine dondurma dök yala, tamamı tek kollarıyla belimizden tuttuğu gibi yatağa fırlatacak güçte zannedeceğiz. "türk kası" dedikleri yağlı göbekleri ve bir adım sonrasında ayıya bağlayacak oranda kıllı göğüsleri -keşke sadece göğüs olsa bazen sırt ve omuzları- ile kadınlara vücutlarını düzeltme ve ona göre giyinme dersi vermeye çalışan erkeklere bir dur deme vakti geldi. hepimizin genetiği bozuk beyler; 'bikini sezonu' gelip çattığına göre siz de elinizi sikinizi taşağınızı kaşımakta kullanmak yerine bench pressin altına soksanız daha iyi edersiniz.

ah be vedat abi

2010-07-20T11:35:00.002+03:00

geçen sene bugün "mekanın cennet olsun" demiştik.
başka söz çıkmıyor ağızdan.

David Beckham

2010-07-17T19:55:00.006+03:00

voodoo girl's "drop-dead gorgeous" series vol. 31

(britlere takmışken ustaya saygı duruşunda bulunmamak olmaz)

Marisa Miller

2010-07-17T19:41:00.004+03:00

voodoo girl's "women I would definitely do" series vol. 21

şimdi bana kaybolan networkümü verseler

2010-07-17T18:17:00.002+03:00

cumartesi sabahına hangover uyanmanın en boktan tarafı, ancak kendine gelebildiğin o akşamüzeri saatlerinde yeniden gece çıkma planı yapmak durumunda olmak. kimse zorla çıkartmıyor tabii ama cuma akşamı deli gibi içip eğlenmiş bünyeler arsızlıktan "bu akşam da evde takılalım" diyemiyor, biliyor ki saat 6da öyle hissedip plan yapmasa 9da bilgisayar başında huzursuzca kıpırdanmaya başlayacak. biz de kadim dostum a_janedoe ile aynen öyle bir motivasyonla bu akşam için plan yapma işlemlerine başladık. normalde dışarı beraber çıktığımız gruplardan biri düğüne, diğeri doğum günü kutlama organizasyonuna, bir diğeri de nişana gideceğini söyleyince bireysellere geçtik. biri istanbul'da, diğeri yurtdışında derken durum artık cep telefonlarımızı çıkartıp tek tek isimlere bakma ve akşamı beraber geçireceğimiz bir insan arama noktasına ulaştı. telefon defterindeki isimlerin bir kısmının kim olduğunu dahi hatırlayamadığımızı geçtim, bir tane dışarı beraber çıkalım hissi yaratacak insan bile bulamadık. meğer dün gece mekanda birini gösterip "şu çocuktaki paranın haddi hesabı yok" diyen arkadaşıma "ayarlayalım bizim kızlardan birine" dediğimde yediğim "sizin kızlar dediğin sen ve a_janedoe, sanki başkası mı var" ayarı oldukça yerindeymiş. ve hatta :((((888

kürtaj

2010-07-13T18:55:00.005+03:00

sanıyorum 2. sınıftaydım, 4 senelik üniversite öğrenciliğimin ilk ve tek -neyse ki genel ortalamaya dahil olmayan zira bilirsiniz çok inektim- D notunu almayı tarih dersinde başarmıştım. sebep sınavdan kötü not almam değil; hocanın "bize bir gün canlı kürtaj izlettirmişlerdi, bir görseniz cenin neştere nasıl saldırıyor kendini koruma güdüsüyle; işte bir ülkenin kendini savunma güdüsü de böyle bir şeydir" benzetmesinden sonra elimi kaldırıp "80 tane kız öğrencinin olduğu bir amfide, aramızda kürtaj yaptırmış birilerinin de olabileceğini düşünmeden böyle bir konu hakkında bu şekilde konuşamazsınız" dememdi. hoca bana taktı olm.

verdiğim örnek hayatta en nefret ettiğim tavırlardan birini bünyesinde bulundurmasıyla ayrı bir küfür duruşunu hak ediyor. 'yaşamadığı hakkında yorum yapma sendromu' adını verdiğim, her konuda olabilecek ama özellikle cinsiyetler arası sık görülen bir durum. ahmet altan gibi, kadın olmadan / kadınlığı bilmeden doğum, regl ve bunun gibi kadınlara has mevzularda ahkam kesen erkeklerin çükünü kesip "şimdi konuş" diyesim geliyor. ben nasıl "5 ay askere gittiniz diye aman yeaa" gibi cümleler kurmuyorsam, bir erkek de karşıma geçip benim kadın olduğum için farklı şekillerde tecrübe ettiğim olaylara yorum yapmasın çok rica ediyorum.

kürtaj da bu tip artistik patinajların sık çekildiği bir alan. bir kadın zevk için, ne bileyim prezervatife para vermeye üşendiği ya da kilo vermek istediği için falan kürtaj yaptırıyor olsa saçılan salyaları bir derece anlayacağım ama kürtaj deneyimi yaşamış bir kadının ne yollardan geçtiğini, o kararı nasıl aldığını, neler çektiğini bilmeden "yasaktır, haramdır, cinayettir" argümanı yapmak bana çok kolaya kaçmalı ve şuursuz geliyor. legal süre içerisinde aldırılan parçanın bir 'can' olup olmadığı bile bilimsel olarak tartışılabilecekken satır altı motivi kadının karar verme yetkisi ve egemen olma ihtimalini ortadan kaldırmak olanların 'bebek cinayeti' sömürüsü yapmaları kanıma dokunuyor. bir kadının kendi vücuduna ve onun içindekine ne yapacağı kararı kendisinindir. böyle bir konuda, örneğin tecavüz sonrası kürtajı desteklemek ama beklenmeyen gebelikteki kürtajı desteklememek gibi sapmalarla 'haklı sebep' işine girmeye kalkarsak da çıkamayız; çünkü buna karar verecek bir otorite olamaz. dolayısıyla bana göre en net şekliyle bir devletin kanunu ya da bir dinin kitabı bir kadına bu konuda emir veremez. eğer iş "o karnındaki allah'ın verdiği candır, onu almak sana düşmez" noktasında ise bırakın allah bana konuşsun; onun yorumunu yapmak da kimseye düşmez.

kiss kiss

2010-07-13T18:18:00.002+03:00

dünya kupası bitti, hem futbolu hem futbolcularıyla göze hitap eden ispanya malı götürdü. alttaki video arşiv niteliğinde dursun blogda istiyorum, casillas sevgilisi sara'ya röportaj verirken duygulanıyor, kendini tutamıyor ve yapışıyor dudaklara. konuşmasının ortasında sesi giden, gözleri dolan, yan yan bakarken öpmeye karar verişini net gördüğümüz ve öpücükten sonra ilkokullu utangaç çocuk edasıyla uzaklaşan casillas ve ne yapacağını şaşırıp tükürüklü yanağını silen sara. insanın aşka inanası geliyor şerefsizim. çok yalnızım be atam!

Cumali DiMaria

2010-07-12T20:12:00.003+03:00

it's not them, it's me

2010-07-11T12:54:00.005+03:00

son uzun ilişkim bittikten sonra elimi tekrar o taşın altına koyma istediğimi kaybedişimin -şimdi bahane olduğunu anladığım- sebepleri boldu. başlarda ilişkim yeni bitmişti, tabii ki biraz zamana ihtiyacım vardı. rebound adamlarla gerçek bir ilişki yaşadığım illüzyonundan allah beni korusundu. sonrasında henüz amerikan dizilerinin bize ideal unutma süresi olarak sundukları 'yaşanan ilişki süresinin yarısı' dönemi henüz dolmamış olsa da asıl sebebin etrafta ilişki yaşamaya değer erkek bulamamak olduğunu düşündüm. gerçek anlamıyla 'dating' tecrübelerimin çok olmamasının yanında zaten tanıştığım erkeklere skordan öte bir anlam yüklemeye içim el vermiyordu. zamanın her şeyin ilacı olduğu, karşıma doğru düzgün bir erkek çıkınca kendimi hazır hissedeceğim ve buna benzer pek çok kız arkadaş destek cümleleriyle dolu kafamın olaya uyanması ise dün gece gerçekleşti. benim ilişki yaşamak istemeyişimin en büyük sebebi, kafamdaki 'ilişki yaşayan voodoo' imajının karnıma ağrılar sokuyor olması. herhangi bir ilişkide yaşanması muhtemel en ufak bir can sıkıntısı, karşı taraftan beklediğim tepkileri alamadığımda hissettiğim rahatsızlık, kalbimi sıkıştıran küçük kıskançlıklar ve bunun gibi pek çok hal-tavır içinde olduğumu hayal etmek bile tüylerimi diken diken ediyor şu an. o yüzden bundan sonra en iyisi gerçeklerle barışalım ve ben "etrafta doğru düzgün adam yok yeaa" demeyi, arkadaşlarım da yalnız öleceğimi düşündüğümü söylediğimde verdikleri "saçmalama yeaa" tepkisini bir kenara bıraksınlar. neyse ki kedi beslemiyorum, yoksa şurada klişenin allahını yapmıştık şerefsizim.

pıtı pıtı

2010-07-06T21:59:00.005+03:00

bu insanı çok seviyoruz, sarılmak istiyoruz ona.

[youtube izleyemeyenler facebook'taki ali osman karaoğlu fan page'inden izleyebilirler. öyle bir fenomen kendisi.]

atarlarımla üçlü çektiriyorum

2010-07-04T21:14:00.004+03:00

atar 1: oldum olası 'ekmek yediği yere sıçan' insan tipinden haz etmem. bunların ilk örnekleri, üniversiteyi bitirene kadar ankara'da güzelce yaşamış, şehrin etinden sütünden faydalanmış insanlardır. bir yolunu bulup istanbul'a gittiklerinde, asmalı mescit'te takılırken kendilerini bohem hayatın kucağına bıraktıklarına inanır ve her fırsatta ankara'ya bok atarlar. herkes istediği şehri sevmekte ve seçmekte özgürdür elbette; benim katlanamadığım o 'bok atma' aşaması. sevmiyorum de geç. ama 23 seneni güzelce geçirdikten sonra istanbul'a taşındın diye "ankara sıkıcı, ankara'da hayat yok, ankara'da yaşanmaz" dersen; "sıkıcı olan sensin, gökkuşağı yolu da sana girsin" demekten alıkoyamayız kendimizi bilesin. bu ekmek yediğin yere sıçma durumunun bana göre bir diğer örneğini de az önce twitter'da paylaşılan link sayesinde okuduğum herbokubilenadam röportajında gördüm. kendisi "Biz blog’ların içinde alternatif kaldık. Bu çok acı bir şey. Ben blog’ların halini hiç iyi görmüyorum." buyurmuş. yok ya? kimse seni tanımazken, sen varlığını blog aracılığıyla ispat etmeye çalışırken bloglar iyiydi hoştu da şimdi mi bozuldu? eskiye oranla sana göre kötü blog sayısı artmış olabilir elbette, ama bunun bokunu "blogların halini hiç iyi görmüyorum" şeklinde sıvamak ne derece doğru? bu lafı "kendini çok önemseyenleri susturmaya gelmiş biri"nin etmesi de ironinin tanımı olsa gerek.

atar 2: malum dünya kupası'nda milli takımımızın olmayışı herkesin gönlündeki diğer aslanların dökülmesine yol açtı, turnuva boyunca kan bağımız olmayan takımları delicesine destekler bulduk kendimizi. yalnız maçlar esnasında ortaya çıkan bir tavır var twitter'dan takip ettiğim, "o takımı nasıl tutarsın" sendromu. sanki takım tutmanın bir açıklaması olması gerekiyormuş gibi, yok sırf mesut var diye almanya tutulur muymuş, yok italya defans futbolu oynayıp oyunu çirkinleştiriyormuş futbol aşığı bir insan onları nasıl desteklermiş. manyak mısınız arkadaşım? herkesin tuttuğu kendine değil mi nasıl kendinizde hesap sorma hakkını buluyorsunuz? ille sebepse al ben söylüyorum yarrağını yediğim ülkelerle gönül bağım olduğundan sırasıyla italya - portekiz - ingiltere benim gönlümün aslanları, oldu mu?

atar 3: bugün kentpark'ta sinemaya gittim, ekranda yer seçeceğiz kadın pembeler ve maviler boş dedi. pembeler kalp şeklinde, maviler normal. hiç de anlamadım ama sorma gereği de hissetmeden pembeli iki koltuk seçtim yan yana. salona girince ne görelim, koltukları 'love seat' hesabı yapmışlar, arada kol koyma yeri yok. bu nedir arkadaş? 2 saat film izlerken de sarmaş dolaş olmayıversin pıtırcıklar, dalga mı geçiyorsunuz? yoksa mesaj alenen "evi olmayan genç çiftlerimiz bizim sinemamızda rahatlıkla sevişebilirler" mi? ben aynı mantıkla saatlik oda kiralasam hapse atılırım ama. bu ülkede üstü kapaklı ne bok yersen ye zaten. göğsünü gere gere porno yayını yapan siteleri yasaklayıp seksi fotoğraflar için tıklayıncı siteleri haber sitesi ilan eden de aynı zihniyet. lafa gelince "en sevmediğim şey yalan, bence dürüstlük çok önemlidir" diyen de aynı yurdum insanı. sonra "beyin hücrelerinizi sikeyim" dediğimde ben küfürbaz oluyorum ama. amıklar.

dünya kupası yakışıklıları (seksi fotolar için tıklayın)

2010-07-02T18:00:00.002+03:00

dünya kupasında çeyrek final maçlarının oynanmaya başladığı şu günlere geldiğimize göre geleneksel "voodoo girl en yakışıklı 11" listesini açıklama vakti de geldi. liste sadece çeyrek finale kalmayı başarmış takımlar göz önünde bulundurularak, futbolcuların uefa'da belirtilmiş pozisyonlarına ve 4-3-3 sistemine göre oluşturuldu.

kaleci: azzurri, dolayısıyla buffon'um ve bu seneki keşfim yunanistan kalecisi alexandros tzorvas elenerek şanslarını kaybedince kalecim açık arayla iker casillas.

defans:

1. hırslıdır, forması için çabalar, agresifliğiyle karşı takımları çileden çıkartır falan ama yiğidi öldür hakkını yeme demişler; heykel gibi adam diego lugano.

2. her fırsatta erkek dediğin kısa saçlı olur desem de yüzünün güzelliği saçlarıyla örtülemeyen martin demichelis.

3. alman ekolü hayranlığım ve sarı pipi düşkünlüğümün sonucu olarak philipp lahm.

4. kelimelerin kifayetsiz kaldığı noktada gerard pique.

orta saha:

1. bizdeki dinciler de bu kadar yakışıklı olsa ben de dini bütün bir insan olabilirdim dedirten kaka leité.

2. takımdaki yakışıklı sayısının çokluğu yüzünden çoğu zaman gözden kaçan ama bizim kalplerimizdeki yerini kaybetmeyen xabi alonso.

3. karısına bakınca "bu karıyı tavlamayı başardığına göre kesin üstün performanstır" hissi yaratan rafael van der vaart.

forvet:

1. verdiği artistik (ve çıplak) pozlarla gönlümüzü çalan lukas podolski.

2. gençliği, yeteneği ve gözünün rengine kurban olduğum fernando llorente.

3. normalde çok da beğeneceğim bir tip olmamasına rağmen sahadaki karizmasıyla beni benden alan roque santa cruz.

teknik direktör: burnundan tombala çekme görüntüleri basına sızmış olsa da kabul etmek gerek ki kupanın en karizmatik teknik direktörü joachim löw.

pretty visitors

2010-07-02T11:03:00.005+03:00

son birkaç ay içerisinde hepinizin yakından izleme şansına eriştiği "depresyon mu hastalıktan, hastalık mı depresyondan?" ikilemimin cevabını bu son istanbul gezimde buldum gönül dostları. açıklıyorum: hastalık depresyondan. cuma gecesi açılan şaraplar eşliğinde pijama - pop şarkıları - karı muhabbeti üçgeninde başlayan, cumartesi mr dutchman ve shenem buluşmalarıyla devam edip akşama da ingilizlere atılan golle pekişen, pazar günü de bir adet deniz kenarı kahvaltısı ve sakıp sabancı müzesi gezisiyle sona eren istanbul ziyaretim beni öyle sevince boğdu ki ufak boğaz şişmeleri dışında hasarsız atlattım post-istanbul sendromumu. uzun cümlelerimdeki main idealardan daralanlar için supportlar geliyor:

cuma: kızkıza şarap eşliğinde muhabbette en namuslu, en uzun ilişki insanı, en "anne ben hiç orgazm olmadım" kişisinin 1 aydır flört ettiği adamla nihayet yatağa girdiğinde 2 sene önce ayrıldığı 5 senelik sevgilisinin adını 'fısıldadığı' ortaya çıkınca anladım ki bu işler fani + genç kızlarımız şu 'adını koyalım' hissiyatından bir vazgeçsin mümkünse. ha o güvensizliği yaratan da genellikle erkek kişileri oluyor ama buna sonra çemkiririm. nihayetinde promil pop şarkılarındaki damar cümlelerden sonra eski erkek arkadaş isimleri bağırma noktasına geldiğinde kendimi kaybetmişim, gerisini hatırlamıyorum.

cumartesi: mr dutchman sevgilisi sonisphere'de diye kıskançlık tribine giren arkadaşıma "kokuyordur o kızlar sen takma kafanı" dedim diye atarlansa da konser hengamesinde benimle stada gidip kartal yuvası'nda dolaşmama bile göz yumacak kadar şahane bir insan. off the record konuşmalarımız oldu, açıklayamıyorum. shenem ise hali hazırdaki kız kardeşim ve kadim dostlarımın yanına eklenen "yıllar önce kaybettiğim kız kardeş" statüsünde bir insan, o kadar söylüyorum. cumartesi akşam yemeğini tekneyle yanaşılıp süpriz doğum günü kutlaması yapılan bir italyan restoranında hasetler içinde geçirdikten sonra gittiğimiz mekanda 'will' filminin ekibinden ingilizlerle tanıştık. sabahın 6sında faşist duygularla "mesut will fuck you tonight" diyen de ben, sonunda golü atan da ben. ha şunu da açık yüreklilikle söylüyorum; burada öttüm öttüm yatakta konuşulmasın diye de 2 saat sonunda ağzından çıkan tek laf dümdüz bir tonlamayla "I'll come" olan adam da sıkıcı oluyormuş benim yediğim gol de budur. ikimiz de deplasmanda olduğumuza göre durumu eşitlendi sayıyor ve "ne varsa gavurlarda var hacı" düşüncemin pekiştiğini üzülerek açıklamak istiyorum.

pazar: hava durumunun full yağmur gözükmesini benim istanbul'a gidiyor olmamın lanetine bağlayanlara inat müthiş havada müthiş kahvaltı ve sakıp sabancı müzesi'ndeki "efsane istanbul - bir başkentin 8000 yılı" sergisi beni benden aldı. istanbul'da olup da gitmeyen maldır. bizim insanımız daha çok osmanlı kısmında toplaşmıştı ama serginin her köşesi güzeldi. özellikle kubbe aksiyonu yapmışlar altına oturuyorsun tavan işlemeleri akıyor, değişiyor falan lucy in the sky with diamonds otur saatlerce kalkma altından öyle bir kafa. gitmişken iyice turist modunda sabancı'nın köşkünü de gezdim; tam bir türk insanı olarak "yauuv iyi hoş da koskoca bahçeye bir havuz yapsaymışsın" diye ona da bok atmasını bildim tabi.

böyleyken böyle, mutluyum huzurluyum. şu da postla ilgili şakalar komiklikler olsun haydi.
Family Guy - British Porn

sevdanın son vuruşu da tam porno ismi ha

2010-06-23T17:57:00.007+03:00

şu hayatta pasiflik ile birlikte beni en çok rahatsız eden insan davranışı 'kanıksamışlık'tır. bilmem kaç senedir sadece i. melih gökçek'e değil, "adam çalıyor çırpıyor belki ama en azından iş de yapıyor"culara tahammül etmek zorunda kalan bir ankaralı olmam bu hissin çıkış noktası olabilir, bilemiyorum fakat ortada kötü bir durum olduğunu bile bile buna müdahale etme gücünü ya da isteğini kendine bulamamak fena bir şey. bağlıyorum: bugün okulda iş arkadaşlarımın yanında "zaten mutsuzum" diye başlayan bir cümle kurdum ve kimse de dönüp "noluyor yahu, neden mutsuzsun, o nereden çıktı?" gibi ataklarda bulunmadı. bir diğer boyutta ben ki iş yerinde sosyalleşmeyi, kendimi açık etmeyi sevmeyen insanım; rahat rahat "mutsuzum" demekten hiç rahatsızlık duymadım. işte şimdi sıçtık çocuklar. üstelik hafta sonu istanbul'dayım, bu depresyonuma daha nasıl depresyonlar eklenecek hep birlikte izleyip göreceğiz. daraldıkça daralıyorum; "gel genişleteyim" diyenim yok böyle üzücü bir hikaye.

bir de yalnız yaşamak yemek konusunda hiç yaramadı bana fenalardayım. tek olduğum için içimden yemek yapmak hiç gelmiyor, dolayısıyla genelde ya dışarıdan söylüyorum ya da dışarıda yiyorum. denedim ha, denemedim sanmayın; yalnız evde yemek yaptığımda şöyle bir döngü oluyor: yemeği bir gün yiyorum, takip eden günler ya yemiyor ya da dışarı opsiyonlarını değerlendiriyorum + yemeği yemediğim gibi dolaba kaldırmayı da unutuyor ve birkaç gün sonra mutfaktan gelen zehirli kokularla kendime gelip içinde büyüyen organizmalardan arındırdığım tencereleri yıkama telaşına düşüyorum. kaç puan?

dertlerim böyle. tek mutlu haber olarak ise bugün masterda research konuma karar verdim sayılır, blogger o zamana yasaklanmamış olursa uygulama şansım olacak. günümüz akademisyeninin çilesine gel, şurada ingilizce öğretimi dünyasında çığır açacak bir bilim insanı yetişemiyor ağzının tadıyla. akademisyenin çilesi demişken; bizim okulda öğrenci olup kim olduğumu bulmaya çalışan gençlere sesleniyorum evladım manyak mısınız strese sokmasanıza lan adamı şurada geniş geniş yazıyorum ne güzel.

böyle günlük gibi yazınca da bitiremiyorum mal gibi bakıyorum ekrana o kötü.

a creature conditioned to employ matrimony

2010-06-21T16:58:00.005+03:00

malum düğün sezonu açıldı, benim de bu seneki "çok yakınımın düğünü" kontenjanını dolduran çift 12 yaşından beri tanışık olduğum dostum ve sasa ilic'in eski kız arkadaşı olma özelliğiyle beni kendine hayran bırakan sırp gelinimiz oldu. dostum ile münasebetimiz ortaokul yıllarına dayandığından, düğünde benim tanıdığım davetlilerin pek çoğu bizim liseden, 'birlikte büyüdük' denilebilecek tiplerdi ve hemen hepsinin yanında 'nişanlı'ları vardı. bir kere bu nişan konseptine kılım. eski zamanlarda, yani beraberlik içerisinde olan kadın ile erkeğin aile baskısı nedeniyle 'ilişkiye bir isim koymadan' rahat rahat dışarı çıkıp birbirlerini tanıyamadıkları zamanlarda tamam da sene olmuş 2010 ne nişanı arkadaşım? kime neyin sözü, gösterişi? "biz evlenmeye karar verdik" neden ilan edilmesi gereken bir şey? evlenmeye karar verdiyseniz evlenin yahu, ne bu seremoni? benim kaale alacağım tek nişan kraliyet nişanıdır, onun da ne demek olduğunu bilmiyorum da kraliyet falan diyor ya oradan topluyor artistik puanları.

asıl takıldığım nokta yanında nişanlısı değil kız arkadaşı olan arkadaşlarla ayaküstü yaptığım "neden evlilik?" konuşmalarından edindiğim o çok rahatsız edici izlenim. gördüm ki sorunun cevabında buluşulan nokta, belli bir süre birlikte olup belli bir yaşa gelince evliliğin kaçınılmaz olduğu. iki tarafın da canına minnet; erkek -hele de ailesinden ayrı yaşıyorsa- bir düzeni olsun istiyor = devlet onayıyla düzebildiği insan evi çekip çevirsin, ona eskiden anneciğinin yarattığı 'sıcak bir yuva' hissini yaratsın istiyor. kadınlar zaten default evlilik düşkünü olarak tanımlanıyorlar da benim gördüğüm onlar da içten içe ele güne karşı belli bir statü kazanma, 'evde kalmış' damgası yememe ve çoğu zaman da çocuk doğurma derdindeler. hiçbirine itirazım yok. ben sevmiyorum, gereksiz görüyorum diye evlilik tü kaka bir şey diyecek değilim; elbette bir insanın hayali ömrünü başka bir insanla geçirmek, ve bunu istediğini resmi belgelerle kanıtlamak olabilir. yalnız bunun "şartlar öyle gerektiriyor, ilişki belli bir süreyi geçince evlenmek dışında yapacak bir şey kalmıyor" düşüncesiyle yapılması, o çok kutsal görülen evlilik kurumuna yapılan en büyük saygısızlık bence. bu tip sebeplerle evlenenler toplumun ahlakını koruyor pozisyonundayken benim gibilerin toplumun ahlaki değerlerinin amına bile koyduğunun düşünülmesi de güzide ülkemin binlerce ironisinden sadece biri.

ben size evlenmeyin demiyorum, hobi olarak tabii ki evlenebilirsiniz. ama bunu bilinçaltınıza yerleşmiş toplumsal baskılar sonucu yapıp da karşıma ideal hayatlar yaşayan ideal çift etiketiyle çıktığınızda hassas cildime batıyor o etiket benim, kesiveriyorum.

you can dress up like a sultan in your Onion Head Hat

2010-06-19T23:57:00.006+03:00

anı: yıllar önce annemler tatildeyken gazeteciler artık hangi bahaneyle bilemiyorum annemle teyzemi bikinileri içinde bir arabanın önünde fotoğraflamış, sonra da gazeteye "türkiye'ye tatil için gelip parasız kalan turist kızlar taksicilik yapıyor" diye basmışlar. dedem de delirip gazeteyi falan toplatmış bulundukları yerde. o gazetenin bir kopyasının dahi olmayışı büyük bir acıdır içimde. babamın da hakemlik yıllarında kendi yönettiği maçlarla ilgili çıkan haberleri, 'haftanın hakem üçlüsü' seçildiklerinde isimlerinin yazdığı o haftalık görünüm zımbırtılarını kesip yapıştırdığı bir defteri vardı. hiç unutamadığım sayfa da o dönemin mhk başkanı mıdır nesidir adamın teki "hakemler benim çocuğum" gibi bir açıklama yapmış, babam bu haberi kesip sayfanın ortasına yapıştırmış ve ok çıkartıp "o zaman hepimiz piçiz" yazmış. oturup uğraşmış yani bununla. çemkirme genlerimi nereden aldığımı anladığım gün o gündür.

his: sonucunda ünlü olunabilen bir sanat dalıyla uğraşıp ünlü olamamış olsam çok sinirim bozulurdu benim haksız ün kazananları gördükçe. hayır şimdi bile sinirimi bozuyor emre aydın, mehmet turgut falan gibi isimler zira o ünü ve parayı hak eden çok daha yetenekli isimler olduğunu düşünüyorum ülke sınırlarında. hele bir de aynı mesleği yapıyor olsak hasetimden çatlardım herhalde. allahtan bizim sektörde maksimum "ulan sunum diye bunu mu koymuşlar konferansa ben bundan daha güzel paper yazarım" diyorsun bitiyor. Cesur Öztürk reyis ayrı tabii.

tespit: teknoloji çıktı sosyallik bozuldu diyor insanlar da bence teknolojinin en büyük dezavantajı gerçek hayata fazla etki etmeye başladığı zaman çıkıyor ortaya. gerçek hayatta seninle aynı seviyede internet ya da sosyal paylaşım siteleri geçmişi olmayan insanlarla sosyalleşirken sıkıntı yaşayabiliyorsun. geçen gün konferansta konuşma dinlerken birden yanımdakilere dönüp "adam haklı beyler" dediğimde kimse gülmeyince göt oldum oradan biliyorum.

komik: